ด้านนอกบ้านพักเก่าของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลแม่และเด็กเหอผิง
หลูเจี้ยนอันเพิ่งเดินพ้นประตูเหล็กขึ้นสนิมจนตาย โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา
【เงินเข้า: 20,000.00 หยวน】
จ้าวเต๋อซุ่นส่งข้อความตามมาติด ๆ
【เสี่ยวหลู ผู้ซื้อเซ็นสัญญาอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ทางเจ้าของบ้านก็ยืนยันว่าได้รับเงินเรียบร้อย ค่านายหน้าจ่ายให้ก่อนแล้ว คืนนี้ค่อยกลับมาจัดการเอกสารเพิ่มเติม】
【อีกอย่าง บ้านหลังนั้นไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหม?】
หลูเจี้ยนอันตอบกลับไปสองคำ
【วางใจได้】
ผ่านไปครึ่งนาที
จ้าวเต๋อซุ่นส่งภาพหน้าจอมาให้
เป็นกรมธรรม์ประกันอุบัติเหตุที่เพิ่งเพิ่มขึ้นมาเป็นการชั่วคราว
ผู้เอาประกัน: หลูเจี้ยนอัน
ผู้รับผลประโยชน์: อสังหาริมทรัพย์อันเจีย
หลูเจี้ยนอันจ้องหน้าจอ เงียบไปสองวินาที
“คุณจ้าวนี่นะ”
“ช่างรอบคอบจริง ๆ”
เขาเก็บโทรศัพท์แล้วเดินไปที่ริมถนน
คราวนี้ไม่มีแท็กซี่คันไหนยอมรับเงินเพิ่ม
พอคนขับแถวนั้นเห็นตำแหน่งที่เขาอยู่ ต่างก็เลือกทำเป็นมองไม่เห็นกันหมด
หลูเจี้ยนอันเดินไปตามถนนเป็นระยะทางสองกิโลเมตร กว่าจะสแกนเช่ารถไฟฟ้าสาธารณะได้คันหนึ่ง แล้วขี่กลับไปยังอาคารหนิงอัน
เฉินซินโหย่ไม่ได้ชักกระบี่ไล่ตามเขาต่อ
ในครัวหลังร้านอาหารริมทาง เฒ่าเฉินกำลังใช้เลื่อยจัดการท่อนไม้ที่ดำเกรียมไปทั้งท่อน
ท่อนไม้ยาวเพียงช่วงแขนท่อนล่าง
ผิวไม้เต็มไปด้วยลายสายฟ้าตามธรรมชาติ ทว่าภายในกลับแผ่ประกายม่วงจาง ๆ
นี่คือเศษไม้ที่หลุดออกมาจากตราประทับไม้ท้อพันปีอสนีบาต
ฝ่าเป่าระดับสวรรค์ชิ้นนั้นเสียหายหนัก รอบตัวตราประทับมีหลายจุดที่ตายสนิทแล้ว หลังจากเฉินซินโหย่ตรวจดู เขาก็ตัดส่วนที่ซ่อมไม่ได้ทิ้งไปเสียเลย
ถึงจะตายสนิทแล้วก็ตาม
สำหรับผู้บำเพ็ญทั่วไป มันก็ยังเป็นไม้สายฟ้าที่หาได้ยากยิ่ง
ข้าง ๆ ยังมีทรายสายฟ้าถุงเล็ก กระดูกปีศาจสองชิ้น และเหล็กอุกกาบาตสีเงินขาววางอยู่
ทั้งหมดเป็นวัสดุที่เฉินซินโหย่เก็บซ่อนไว้เป็นสมบัติก้นหีบตลอดหลายปีที่ผ่านมา
“กลับมาแล้วหรือ?”
เฉินซินโหย่ไม่ได้เงยหน้า
“อืม”
“จัดการบ้านเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้ว”
“บาดเจ็บหรือไม่?”
“เส้นลมปราณแขนขวาเจ็บนิดหน่อย”
เลื่อยในมือเฉินซินโหย่หยุดลง
“เจ้านำสายฟ้าลงมาอีกแล้วหรือ?”
“ผีตัวสุดท้ายค่อนข้างรับมือยาก”