เมืองเจียงหัว เขตซีเฉิง
สุดปลายถนนเก่าแก่ที่ใกล้จะถูกรื้อถอน มีร้านรับส่งพัสดุเล็กจิ๋วตั้งอยู่
ป้ายสีน้ำเงินสลับขาวซีดจางจนเหลือสีอยู่เพียงครึ่งเดียว บนประตูกระจกติดป้ายเขียนว่า “ส่งพัสดุ ถ่ายเอกสาร เติมเงินโทรศัพท์” หน้าร้านยังมีกล่องน้ำแร่หมดอายุวางอยู่สองกล่อง
หลูเจี้ยนอันยืนอยู่หน้าร้าน เงยหน้ามองแล้วมองอีก
“อาซิน”
“อืม”
“อาบอกว่าจะพาข้ามาลงทะเบียนที่หน่วยเจ็ดสี่เก้า”
“ใช่”
“แล้วหน่วยเจ็ดสี่เก้าอยู่ไหน?”
เฉินซินโหย่ชี้ไปยังร้านเล็ก ๆ ตรงหน้า
หลูเจี้ยนอันเงียบไปสองวินาที
“นี่มันที่ทำการไปรษณีย์ไม่ใช่หรือ?”
“ทางเข้าสาขาย่อย”
“จิ๊! ซอมซ่อเกินไปแล้วกระมัง”
เฉินซินโหย่ยกมือฟาดท้ายทอยเขา
“เลิกพูดไร้สาระ เข้าไป”
หลูเจี้ยนอันลูบหัว เดินตามเข้าไปด้านใน
หลังเคาน์เตอร์มีชายชราคนหนึ่งนั่งสัปหงกอยู่ ข้างมือวางกระติกน้ำเก็บความร้อน ส่วนในโทรทัศน์กำลังฉายละครน้ำเน่า เมื่อเห็นทั้งสองเข้ามา ชายชราก็ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา เพียงถามเสียงอู้อี้ว่า
“ส่งของหรือมารับของ?”
เฉินซินโหย่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบบัตรที่ปรึกษาพื้นดำลายทองออกมาวางบนเคาน์เตอร์
“ลงทะเบียน”
ชายชราถึงค่อยเงยหน้าขึ้น พอเห็นเฉินซินโหย่ก็หาวหวอด
“พาคนใหม่มาอีกแล้วหรือ?”
“อย่ามัวชักช้า”
“ได้ ๆ”
ชายชรากดปุ่มสีแดงใต้เคาน์เตอร์
กึก
ประตูไม้บานหนึ่งตรงสุดด้านในร้าน ซึ่งติดป้ายว่า “ทางพนักงาน” เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง
หลังประตูไม่ใช่คลังเก็บของ
แต่เป็นทางเดินมืดทอดลึกลงไปเบื้องล่าง
ทันทีที่หลูเจี้ยนอันก้าวเข้าไป เขาก็รู้สึกว่ามิติรอบด้านบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับก้าวผ่านม่านน้ำเย็นเยียบ เสียงจอแจจากท้องถนนพลันอันตรธาน แทนที่ด้วยเสียงผู้คนและฝีเท้าหนาแน่น รวมถึงเสียงกระดาษยันต์ลุกไหม้แผ่วเบา
เบื้องหน้าพลันสว่างวาบ
หลูเจี้ยนอันหยุดยืนอยู่กับที่
สุดปลายทางเดินคือโถงใต้ดินขนาดมหึมา
เพดานสูงหลายสิบเมตร เต็มไปด้วยลวดลายตราสารขับปีศาจสลับซับซ้อน กลางโถงมีตะเกียงโบราณทองสัมฤทธิ์แขวนอยู่ เปลวไฟสีเขียวอมขาวส่องให้เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ด้านล่าง