บนรถโดยสารจากหมู่บ้านหลิงไห่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ
จางซูไคเอามือหนุนหัวพิงพนักเก้าอี้ เหลือบตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ในสมองกำลังคิดหาทางหาเงิน
ทันใดนั้น
ก็มีเสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น
เสียงกลไกดังขึ้นในหัวของจางซูไค
[ยินดีด้วย เจ้าของระบบ ระบบจับปลาและเก็บของทะเลผูกพันสำเร็จ!]
[ทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ จะได้รับคะแนนสุ่มรางวัล!]
[ภารกิจผูกพันครั้งแรก ได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัลฟรีหนึ่งครั้ง!]
[ติดต่อระบบนี้เพื่อดูเนื้อหาภารกิจปัจจุบัน เปิดหน้าสุ่มรางวัล ฯลฯ...]
จางซูไคตกใจสะดุ้ง คิดว่าตัวเองหูแว่ว แต่เสียงในหัวชัดเจนมาก ไม่ใช่อาการหูแว่วแน่นอน
เมื่อตั้งสติได้ เขาก็คิดในใจ อย่าว่าแต่ผูกพันกับระบบในตำนานจริงๆ เลย นี่มันไม่ใช่สิ่งที่พระเอกในนิยายอินเทอร์เน็ตจะมีหรือไง? ทำไมมาผูกพันกับตัวเองได้?
ลองดูสิจะได้รู้!
เพื่อความแน่ใจว่าไม่ใช่อาการหูแว่ว เขาจึงลองเสี่ยงดู จางซูไคพึมพำในใจ: "ระบบ เปิดหน้าสุ่มรางวัล!"
ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมที่มองเห็นได้เพียงคนเดียวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา บนหน้าจอเป็นหน้าสุ่มรางวัลที่เห็นได้ทั่วไป
[หน้าสุ่มรางวัล]
[คะแนนสุ่มรางวัล: 0 คะแนน]
[คะแนนที่ต้องใช้ในการสุ่ม: 2000 คะแนน]
[จำนวนครั้งที่สุ่มฟรี: 1]
[คลิกกลางหน้าจอเพื่อสุ่มรางวัล!]
เมื่อเห็นหน้าสุ่มรางวัลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า แล้วมองดูปฏิกิริยาของคนอื่นๆ บนรถบัส จางซูไคก็มั่นใจว่า หน้าจอนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
ก็อย่างหลินกุ้ยฮวาที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอมองมาทางหน้าจออย่างชัดเจน แต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
เห็นอย่างนั้น จางซูไคก็ตกตะลึงจนตัวแข็ง เพราะเขามั่นใจแล้วว่าตัวเองผูกพันกับระบบจริงๆ
ปกติเขาไม่ค่อยได้อ่านนิยายอินเทอร์เน็ต แต่รู้ว่าระบบเป็นอย่างไร มีความสุขใจเป็นอย่างมาก
หลังจากผ่อนคลายไปหลายสิบวินาที จางซูไคก็สงบลง มองดูหน้าสุ่มรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ แล้วคลิกสุ่มรางวัล
เข็มหมุนบนหน้าจอหมุนอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็หยุดที่กล่องสมบัติ
กล่องสมบัติเปิดออก
มีข้อความแจ้งเตือนเด้งออกมา
[ยินดีด้วย ได้รับบัฟเพิ่มโชคในการจับปลาและเก็บของทะเลอย่างมาก!]
มองดูผลการสุ่มรางวัล
จางซูไคขมวดคิ้ว
"นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?"
"เพิ่มโชคในการจับปลาและเก็บของทะเลอย่างมาก?"
"ทำไมไม่ให้เงินสดตรงๆ เลย? ตอนนี้ฉันต้องการเงินที่สุด!"
ตอนนี้ความรู้สึกของเขาคือขำไม่ออก ร้องไห้ไม่ลง
เพราะเขาผูกพันกับระบบในตำนานจริงๆ แต่รางวัลที่สุ่มได้กลับเป็นรางวัลเชิงแนวคิดแบบนี้
จริงๆ แล้ว เขาอยากได้รางวัลที่เป็นสิ่งของมากกว่า ดีที่สุดคือได้เงิน
สุ่มอีก สุ่มอีก จางซูไคพยายามคลิกสุ่มอีกครั้ง แต่หน้าจอก็เด้งข้อความแจ้งเตือน
[เสียใจด้วย จำนวนครั้งที่สุ่มของคุณหมดแล้ว ทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อรับคะแนนสุ่มรางวัล คะแนนสุ่มรางวัลสามารถแลกเป็นจำนวนครั้งที่สุ่มได้!]
เอาล่ะ!
จางซูไคพึมพำในใจ: "เปิดหน้าภารกิจ"
ระบบตอบสนองอย่างรวดเร็ว หน้าจอตรงหน้าเปลี่ยนจากหน้าสุ่มรางวัลเป็นหน้าภารกิจ
[ภารกิจปัจจุบัน: จับปูหินให้ได้ 50 จิน]
[รางวัลภารกิจ: 1000 คะแนน]
[หมายเหตุ: ไม่จำกัดเวลา ต้องเป็นปูที่โตตามธรรมชาติในทะเลเท่านั้น ปูจากฟาร์มไม่นับ ห้ามมีการโกงเด็ดขาด หากตรวจพบการโกงจะหัก 1000 คะแนน!]
จางซูไคศึกษารายละเอียดภารกิจ แล้วนึกถึงชื่อระบบ ก็เข้าใจว่าทำไมระบบนี้ถึงเรียกว่าระบบจับปลาและเก็บของทะเล ที่แท้ก็เป็นระบบที่สร้างมาเพื่อการจับปลาและเก็บของทะเลโดยเฉพาะ
ตัวเองพูดที่ท่าเรือว่าจะเป็นชาวประมง ก็แค่ทะเลาะกับจางเหล่าซานแล้วตัดสินใจชั่ววูบ นี่ฟ้าลิขิตให้ตัวเองเป็นชาวประมงจริงๆ เหรอ?
พอมีระบบนี้แล้ว อาชีพชาวประมงก็ต้องเป็นแน่ๆ
ดีที่เรือประมงลำนั้นยังไม่ได้ขาย!
จริงๆ แล้วการเป็นชาวประมงก็ไม่ได้แย่ โดยเฉพาะชาวประมงที่มีระบบ
จางซูไคปลอบใจตัวเอง แล้วก็ศึกษาระบบอย่างละเอียด
ระบบไม่ซับซ้อน แค่เป็นระบบที่ออกภารกิจ แล้วทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อสะสมคะแนนสุ่มรางวัล เขาเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
ปิดหน้าจอระบบ จางซูไคหันไปถามหลินกุ้ยฮวาที่อยู่ข้างๆ: "แม่ หมอบอกว่าคุณพ่อต้องผ่าตัดประมาณเท่าไหร่?"
หลินกุ้ยฮวาพูด: "ขาของพ่อแกเน่าเสียมาก หมอบอกว่าต้องตัดขา ค่าผ่าตัดรวมกับค่ารักษาหลังผ่าตัดหลังเบิกประกันแล้วยังต้องใช้อีกประมาณหกหมื่น บ้านเรามีเงินเก็บอยู่หนึ่งหมื่น ชาวบ้านรวมให้หนึ่งหมื่น แม่ไปยืมญาติมาสองหมื่น ตอนนี้ยังขาดอีกสองหมื่น!"
นางมองจางซูไค แล้วทำเป็นพูดแบบสบายๆ: "ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เงินส่วนนี้แม่จะไปหามาเพิ่ม รอเยี่ยมพ่อเสร็จแล้วก็รีบกลับโรงเรียนไปเถอะ ขอลามากเกินไปไม่ดี!"
"โอเค ฉันรู้แล้ว ฉันจะช่วยหาทางเอง!" จางซูไคพูด
"แกมีทางอะไร?" หลินกุ้ยฮวาถามด้วยความสงสัย ในสายตานาง จางซูไคก็แค่นักศึกษาที่ยังไม่จบ ไหนเลยจะมีเงิน
"เดี๋ยวก็มีทางเอง!" จางซูไคพูดอย่างมั่นใจ
จริงๆ แล้ว จางซูไคไม่รู้ว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน คิดว่าถ้าไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องไปยืมคนอื่น ยังไงก็มีระบบอยู่ ถ้าตัวเองขยันพอ ก็ยังไหวในระยะสั้น ในเมืองก็รู้จักเพื่อนที่บ้านรวยอยู่ไม่กี่คน ถ้ายอมหน้าก็คงยืมได้บ้าง
... ...
ทั้งสองคนมาถึงโรงพยาบาล
จางซูไคเห็นพ่อจางเฉียงที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ อย่างที่หลินกุ้ยฮวาพูด อาการบาดเจ็บของพ่อสาหัสมาก ขาทั้งสองข้างเกือบถูกฉลามกัดขาด เน่าเปื่อยอย่างหนัก จำเป็นต้องตัดขา
จางเฉียงสีหน้าเจ็บปวด แต่พอเห็นจางซูไคก็ทำเป็นสบายๆ: "ซูไค แกกลับมาทำไม? พ่อไม่เป็นไร รีบกลับโรงเรียนไปเถอะ!"
จางซูไคนั่งลงข้างๆ จางเฉียง ไม่ได้พูดเรื่องที่คิดจะลาออกกลับบ้านมาเป็นชาวประมง แต่ปลอบใจว่า: "พ่อ อย่าคิดมากเลย พักผ่อนให้หายดี!"
"แล้วเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงโดนฉลามกัดล่ะ?" เขาถามพลางปอกแอปเปิ้ลให้จางเฉียง
จางเฉียงถอนหายใจ พูดด้วยความเสียใจ: "รู้งี้ไม่ไปดำน้ำแถวนั้นเลย ได้ยินมาว่ามีฉลามแถวนั้น แต่ไม่รู้ว่าจะเยอะขนาดนั้น ตอนนั้นฉลามประมาณหกตัวไล่กัดพ่อ พ่อไม่สู้เอาชีวิตปีนกลับขึ้นเรือ คงไปตายในทะเลแล้ว!"
หลินกุ้ยฮวาที่อยู่ข้างๆ บ่น: "ฉันบอกแกแล้วว่าออกทะเลไปจับปลาให้ระวังตัว แกไม่ฟัง!"
จางเฉียงพูดอย่างน้อยใจ: "แถวนั้นมีปลาเยอะนี่นา!"
จางซูไคกำหมัดแน่น พูดด้วยความโกรธ: "ฉลามที่แนวปะการังขาวใช่ไหม ฉันจะตัดหัวพวกมันให้หมด!"
หลินกุ้ยฮวาได้ยินก็โกรธ ด่า: "แกจะทำอะไร?"
นางรู้นิสัยลูกชายตัวเอง ลูกคนนี้กตัญญูแต่หุนหันพลันแล่น บางทีอาจจะไปหาฉลามเพื่อแก้แค้นให้พ่อจริงๆ
นางอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะนั่นคือฝูงฉลาม แม้แต่พ่อแกซึ่งเป็นชาวประมงเก๋ายังเกือบเอาตัวไม่รอด แล้วเจ้าหนูอย่างแกจะไปสู้ได้อย่างไร?
"จางซูไค อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามล่ะ!" หลินกุ้ยฮวาพูดเป็นห่วง
จางซูไคพูด: "แค่โกรธแล้วด่าฉลามเล่นนี่นา! ฉันไม่ได้จะไปหาฉลามจริงๆ สักหน่อย!"
หลินกุ้ยฮวาโล่งอก