เย่ฉิงมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่บ้าง คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่เธอเคยเห็นมาหมดแล้ว
ซ่งจือเสียนนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน มือหมุนแหวนหยกอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างามไร้อารมณ์ ทว่าชุดลำลองสีเขียวหมึกทั้งตัวกลับทำให้เขาดูสุขุมลุ่มลึก ราวกับบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกลงไปหลายส่วน
【คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าซ่งจือเสียนก็คือยัยแก่คนนั้นเหรอ? หน้าตาก็ไม่ได้ดูใจร้ายนี่】
ที่เรียกกันว่าแม่เฒ่านั้น ที่จริงก็ไม่ได้แก่เลย เพียงเพราะท่านโหวเฒ่าจากไปเร็ว ซ่งจือเสียนจึงได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวตั้งแต่อายุยังน้อย นางเลยถูกเรียกว่าแม่เฒ่า ตอนนี้อายุยังไม่ถึง 50 ด้วยซ้ำ
แต่เธอเป็นคนโง่ ไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยม ใครพูดอะไรก็เชื่อ แถมยังชอบตั้งกฎและวางท่าเป็นผู้ใหญ่
ตอนนี้เธอสวมชุดหรูหราสง่างาม มือพันลูกประคำ ใบหน้าบึ้งตึง สายตาที่มองเสิ่นซวงอวี่เต็มไปด้วยความไม่พอใจและตำหนิ
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างล่างแม่เฒ่าก็คือน้องสาวสามี ซ่งอวี่ถง ตอนนี้กำลังกลอกตามองเสิ่นซวงอวี่อยู่
“ฉันว่าเธอแค่กำลังปัดความรับผิดชอบ พอเหนื่อยก็ไม่อยากขยับ เลยไม่ไปหาเจ๋อเอ๋อร์ แต่กลับมีแรงออกไปเที่ยวหรือไง?”
【อ๋อ? ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง... ดูท่าพวกชอบฟ้องจะฟ้องสำเร็จแล้วสินะ】
ก่อนหน้านี้ตอนคุยกับเสิ่นซวงอวี่ เธอยังบอกว่าแม่เฒ่าอาจไม่ออกหน้าให้เรื่องที่พวกเธอถูกไล่ออก แต่ตอนนี้อีกฝ่ายจะออกหน้าเพื่อหลานรักนี่นา