คนแรกพูดว่า “ขอโทษครับคุณเย่ พวกเราตรวจดูกล้องวงจรปิดทุกตัวแล้ว แต่ไม่พบหลักฐานว่าคุณหนูเย่ฉิงเคยเข้าไปยุ่งกับชุดราตรีของคุณหนูเย่จื่อรั่วเลย ดูเหมือนเธอจะไม่อยากเจอคุณหนูเย่จื่อรั่วด้วยซ้ำ เลยหลบไปอยู่ไกล ๆ ตลอด วิดีโอส่งไปทางอีเมลแล้วครับ บางทีคุณเย่อาจอยากตรวจดูด้วยตัวเอง”
พูดจบก็วางสาย แต่ก่อนวางสายยังได้ยินเสียงพึมพำจากฉากหลัง
“วันนั้นคุณหนูเย่จื่อรั่วกอดชุดร้องไห้หนักมาก แถมยังบอกพวกเราว่าไม่ต้องสืบต่อ ตอนนั้นฉันยังคิดจริง ๆ ว่าเย่ฉิงรังแกเธอ ที่ไหนได้ไม่เคยเข้าไปยุ่งเลย หรือข่าวที่ปล่อยกันในอินเทอร์เน็ตจะเป็นเรื่องโกหกหมด?”
“จุ๊ ๆ ๆ ไม่แน่นะ อาจมีพลิกล็อกก็ได้”
เพราะทุกคนในห้องทำงานกำลังรอฟังข่าว โทรศัพท์จึงเปิดลำโพงไว้ ทุกคนเลยได้ยินกันหมด
เย่โจว เย่เฉียง และหานหลีเฉินไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมาก พวกเขาคิดแค่ว่าบังเอิญกล้องจับภาพไม่ทันเท่านั้น
แต่พนักงานคนอื่น ๆ กลับสบตากันแล้ว ความกังขาฉายชัดโดยไม่ต้องพูด
จากนั้นคนที่สอง คนที่สาม... จนถึงคนสุดท้าย
“ขอโทษครับ พวกเรา...”
เย่โจวโมโหจนหน้าเสีย “ไม่มีอีกแล้วเหรอ เป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีเลยสักคน!”
“เอ่อ พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ตอนนั้นคุณหนูเย่จื่อรั่วเป็นคนร้องไห้บอกพวกเรา พวกเราก็ไม่ได้เห็นกับตา...”
พอวางสาย บรรยากาศในห้องก็เงียบจนน่ากลัว
พูดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะหาหลักฐานมาเล่นงานเย่ฉิง แต่จนถึงตอนนี้กลับไม่มีสักชิ้น ช่างเหลวไหลสิ้นดี
ทุกคนพูดตรงกัน ราวกับเรื่องที่เย่จื่อรั่วอ้างว่าถูกรังแกทั้งหมดเป็นเพียงคำบอกเล่าของเธอ ไม่มีหลักฐานสักอย่าง
แต่ตอนนั้นทุกคนกลับเชื่อเธอกันหมด
เย่เฉียงขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด พึมพำอย่างอดไม่ได้ “เด็กคนนี้เย่ฉิงเจ้าเล่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทุกครั้งที่รังแกคนก็หลบกล้องวงจรปิดหมด?”
พนักงานทั้งห้องอดกลอกตาไม่ได้
ในใจคิดว่าประธานเย่นี่แก่แล้วยิ่งเลอะเลือนจริง ๆ ถึงกับไม่เคยนึกเลยว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองอาจถูกใส่ร้าย
ส่วนหัวใจของเย่โจวเต้นกระหน่ำอย่างกระวนกระวาย เขานึกถึงช่วงแรก ๆ ที่เย่ฉิงพูดทุกครั้งว่าเธอไม่ได้ทำ เธอถูกใส่ร้าย
แต่เขากลับเอาแต่ดูน้ำตาของเย่จื่อรั่วแล้วดุด่าเย่ฉิง