เสิ่นซวงอวี่ไม่เข้าใจ
เย่ฉิงเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ในใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้
【เธอไม่รู้สึกแปลกบ้างเหรอ? ทำไมตอนที่เสิ่นฉู่ฉู่เป็นนายหญิงใหญ่ ถึงดูแลจวนโหวได้อย่างสบาย ๆ ปล่อยให้ทุกคนใช้ชีวิตสุขสบาย แถมยังตามใจซ่งจือเฟิงเจ้าผีพนันได้ไม่หยุด แต่พอเธอมารับช่วงต่อ กลับรู้สึกว่ายากลำบากเหลือเกิน】
【ถึงจะไม่ถึงกับเป็นกองงานที่พังเละเทะ แต่เธอก็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยกว่าจะรักษาชีวิตที่หรูหรามีหน้ามีตาของจวนโหวไว้ได้ พวกเขากลับไม่เห็นความดีความชอบของเธอ แถมยังบอกว่าเธอบริหารได้ไม่ดีเท่าเสิ่นฉู่ฉู่ แต่จริง ๆ แล้วเธอน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว】
เสิ่นซวงอวี่ได้สติทันที “หรือว่าที่จวนโหวยังรักษาหน้าตาไว้ได้ก่อนหน้านี้ เป็นเพราะเสิ่นฉู่ฉู่แอบเอาสินเดิมมาช่วย?”
เสิ่นฉู่ฉู่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูลเสิ่น ตอนแต่งเข้าจวนก็มีขบวนสินเดิมยาวเหยียด สินเดิมมากมายจนน่าตกใจ ถ้าเอามาช่วยจริง ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
【ใช่ จริง ๆ แล้วเธอไม่เก่งเรื่องบริหารเลยสักนิด ใช้สินเดิมมาอุดรูรั่วเพื่อรักษาหน้าตาและศักดิ์ศรีของนายหญิงใหญ่ทั้งนั้น คนนอกไม่มีใครรู้ มีแค่แม่นมจ้าวกับหย่าฉีที่รู้ว่าในช่วงหลายปีที่เสิ่นฉู่ฉู่เป็นคนดูแลจวน สินเดิมของเธอถูกผลาญไปเกินครึ่งแล้ว】
สีหน้าของเสิ่นซวงอวี่เปลี่ยนไปทันที ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมเย่ฉิงถึงบอกว่านี่เป็นหลุมใหญ่
เพราะทันทีที่หย่ากัน ก็ต้องสะสางสินเดิมของเสิ่นฉู่ฉู่ที่เธอรับหน้าที่ดูแลชั่วคราวด้วย
แต่พอสะสางก็จะพบว่าของหายไปมาก ถึงจะตรวจบัญชีจนรู้ความจริงได้ แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนั้นก็ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่น ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดอาจกลับตาลปัตร กลายเป็นว่าเธอต้องชดใช้เงิน