คำพูดนี้ทำให้ทั้งสามคนตกตะลึงยิ่งกว่าตอนที่เธอบอกว่าจะหย่าขาดเสียอีก
“คุณหนู นี่คุณจะตัดขาดกับตระกูลเสิ่นเหรอคะ? นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” อวิ๋นเถาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
อย่างไรเสีย ตระกูลเสิ่นก็เป็นบ้านเดิมของเสิ่นซวงอวี่ เป็นรากเหง้าของเธอ
โดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงที่หย่าขาดมักกลับไปอยู่บ้านเดิมกันทั้งนั้น
เสิ่นซวงอวี่ขยับมุมปาก ก่อนเอ่ยว่า “น้องชายสามกับน้องสาวสี่ต่างก็มีครอบครัวของตัวเองแล้ว พ่อแม่ก็จากไปแล้ว สาขารองของตระกูลเสิ่นแทบจะว่างเปล่า ฉันไม่กลับไปก็ได้”
เหตุผลก็ฟังขึ้นอยู่หรอก แต่ไม่มีใครทำแบบนี้กัน
แม้ยุคนี้จะอนุญาตให้ผู้หญิงตั้งทะเบียนบ้านแยกได้ แต่คนที่กล้าทำเช่นนั้นก็ยังมีน้อยมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเสิ่นยังเป็นตระกูลใหญ่ น้องชายสามของเสิ่นซวงอวี่ยังอยู่ในเมืองหลวง และมีโอกาสสูงที่จะได้สืบทอดตำแหน่งประมุขตระกูล ไม่ว่าจะมองอย่างไร หลังหย่าขาดเธอก็ควรกลับไปอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรือ
“คุณหนู หมายความว่าจะไม่ติดต่อกับสาขาอื่น ๆ ของตระกูลเสิ่น หรือแม้แต่นายน้อยสามกับคุณหนูสี่ก็...” จู่ ๆ แม่นมซุนก็ถามขึ้น
【สองคนนั้นมันอกตัญญูยิ่งกว่า จะไปติดต่อด้วยไม่ได้เด็ดขาด!】
แววตาของเสิ่นซวงอวี่ไหววูบ น้ำเสียงพลันหนักแน่นขึ้น “ไม่ต้องติดต่อกับใครทั้งนั้น”
คำพูดนั้นหนักอึ้งราวกับพันชั่ง กดทับจนทั้งสามคนแทบลืมหายใจ
นี่คือเสิ่นซวงอวี่คนที่ตอนด่านซีหรงถูกตีแตก ยังฝ่าห่าธนูเสี่ยงตายย้อนกลับไปแบกน้องชายกับน้องสาวหนีเอาชีวิตรอดจริง ๆ เหรอ
แววตาแม่นมซุนหม่นลง เธอรู้ว่าคุณหนูต้องมีเรื่องบางอย่างที่ไม่ได้บอกพวกเธอ
“เข้าใจแล้วค่ะ คุณหนูวางใจเถอะ คุณหนูบอกให้ทำอะไร พวกเราก็จะทำตามนั้น”
อวิ๋นเถอนึกถึงช่วงสามปีที่ผ่านมา นายน้อยสามแทบไม่เคยออกหน้าแทนคุณหนูยามถูกกลั่นแกล้ง ส่วนคุณหนูสี่ถึงกับแย่งคู่หมายของคุณหนูไป
ลองคิดดูแล้ว พวกนั้นก็ไร้หัวใจกันทั้งนั้น ต่อให้เป็นญาติสนิทของคุณหนู ก็ไม่ต้องมีก็ได้
“คุณหนู หนูเชื่อคุณหนูค่ะ ไม่สนใจพวกเขาแล้ว คุณหนูตั้งทะเบียนบ้านแยก พวกเราก็จะอยู่ข้างคุณหนู!”