เสิ่นซวงอวี่รู้ดีว่าเป้าหมายของหย่าฉีกับแม่นมจ้าวคืออะไร ราวกับว่าการที่เธอเป็นฝ่ายไปหาซ่งหงเจี๋ย ไปเอาใจเขา ไปคอยปลอบโยนเขา ถึงจะเป็นเรื่องที่สมควรทำ
พวกเธอแค่ใช้วิธีนี้เป็นนัยให้เธอยอมก้มหัวเท่านั้น
เสิ่นซวงอวี่กล่าวว่า “เขามาได้ แต่ฉันไม่ไปหรอก ฉันยังเหนื่อยอยู่ ไม่ค่อยอยากขยับตัว”
คราวนี้บนใบหน้าของหย่าฉีกับแม่นมจ้าวมีแววโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าท่านหมอหวังกลับพูดขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะว่า “หลายปีก่อนร่างกายคุณผู้หญิงทรุดโทรมหนัก เพิ่งหายจากอาการป่วยก็รู้สึกอ่อนเพลียเป็นเรื่องปกติ จะเทียบกับเด็กที่ฟื้นตัวเร็วไม่ได้หรอก พักฟื้นสักหน่อยก็หาย”
【ฮ่า ๆ ตาแก่นี่จงใจหรือเปล่าเนี่ย】
เสิ่นซวงอวี่ก็ยิ้มตาม “อืม ฉันรู้แล้ว”
คราวนี้หย่าฉีกับแม่นมจ้าวรอจนท่านหมอหวังออกไปแล้ว ถึงค่อยเอ่ยปาก
“ฮูหยิน ยังขุ่นเคืองอยู่หรือคะ?” แม่นมจ้าวถามด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้ทัน แฝงแววเยาะเย้ยเล็กน้อย
หลายวันมานี้เสิ่นซวงอวี่ดื่มยาบำรุงอยู่ตลอด ไม่ปล่อยให้ตัวเองอดอยาก วันนี้ก็เช่นกัน เธอยกชามยาขึ้นดื่มช้า ๆ จนหมดแล้วจึงพูดว่า “ทำไมพวกคุณถึงคิดว่าฉันกำลังงอนกันหมดล่ะ ฉันแค่อยากพักจริง ๆ”
ตลอดสามปีที่แต่งเข้าจวนโหว เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อดูแลคนในจวนให้ดี กลัวว่าพวกเขาจะไม่มีความสุขแม้แต่น้อย แต่กลับไม่เคยดูแลตัวเองให้ดีเลย
ทำงานหนักอย่างเธอ ไม่แปลกที่ยังไม่ถึงสี่สิบก็ป่วยตาย
หลังจากรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องผ่านเรื่องพวกนี้เลย ตอนนี้เธอก็แค่อยากฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง จะได้มีสุขภาพพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะทำต่อจากนี้
ส่วนคนอื่นในจวนโหวจะคิดหรือมองเธออย่างไร เธอไม่อยากสนใจอีกแม้แต่น้อย
“ฮูหยินไม่เคยชอบอยู่ว่าง ๆ นี่คะ” แม่นมจ้าวรีบพูด
【พูดอะไรเนี่ย ใครจะไม่ชอบอยู่เฉย ๆ บ้าง ไม่มีใครเกิดมาเป็นวัวควายหรอกนะ เอ๊ะ ไม่สิ วัวควายก็ไม่อยากเหนื่อยเหมือนกัน!】
เสิ่นซวงอวี่ทั้งโกรธทั้งขำ เธอกลอกตาเล็กน้อยแล้วถามว่า “ทำไมล่ะ พอฉันเหนื่อยแล้วก็ไม่มีสิทธิ์พักหรือไง? ต่อให้เป็นวัวไถนา พอมันเหนื่อย เจ้าของยังให้มันพักหายใจเลย เพราะงั้นในสายตาพวกคุณ ฉันยังสู้สัตว์ไม่ได้หรือ?”