ซ่งจือเสียนกล่าวว่า “สามปีแล้ว เพิ่งจะมาพูดเอาตอนนี้หรือ น่าขันสิ้นดี”
เรี่ยวแรงทั่วร่างของเสิ่นซวงอวี่พลันเหือดหายไปในชั่วพริบตา
ตั้งแต่รู้ความจริง เธอก็อยากบอกเล่าความอยุติธรรมที่ตัวเองได้รับออกมาเหลือเกิน
แต่เธอเองก็ฉลาดพอจะเข้าใจว่า ไม่มีใครเชื่อเธอหรอก
อย่างที่ซ่งจือเสียนพูด หากรู้ว่าตัวเองถูกใส่ร้ายและวางแผนเล่นงาน ตอนเกิดเรื่องเหตุใดถึงไม่ปริปากสักคำ
มาพูดเอาตอนนี้ ใครฟังก็คงคิดว่าเป็นแค่ข้อแก้ตัว เพราะไม่มีหลักฐาน
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดไม่ได้ จึงทำเรื่องไร้ประโยชน์เช่นนี้ลงไป
ซ่งจือเสียนมองเสิ่นซวงอวี่อย่างไม่สบอารมณ์ ทว่ามองไปมองมา กลับรู้สึกใจลอยขึ้นมาอย่างประหลาด
อีกฟากของโต๊ะ ร่างบอบบางของเสิ่นซวงอวี่สั่นระริก เธอเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ริมฝีปากที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนตอนนี้กลับซีดเผือด ถูกฟันขบจนขาวจาง ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นคลื่นความโศกเศร้าที่โหมกระหน่ำอยู่ในใจ
หางตาตก ขนตาสั่นไหว ระหว่างคิ้วขมวดเป็นรอยลึก ราวกับร่องรอยแห่งความเศร้าที่ไม่มีวันลบเลือน
นิ้วเรียวยาวขยำชายเสื้ออย่างไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป
ท่าทางเช่นนี้ช่างเหมือนต้นไม้ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่ถูกลมฝนกระหน่ำ น่าชวนให้รู้สึกสงสารจับใจ
ซ่งจือเสียนใจอ่อนลงชั่วขณะ รู้สึกว่าตัวเองใช้ถ้อยคำรุนแรงเกินไป กำลังจะเอ่ยปลอบสักสองสามคำ แต่กลับได้ยินเสียงแหบพร่าของเสิ่นซวงอวี่เสียก่อน
“เดิมทีฉันมีคู่ครองที่เหมาะสม รอแต่งงานด้วยใจจริง ก่อนหน้านี้ฉันกับท่านโหวไม่เคยทำอะไรเกินเลยแม้แต่น้อย กระทั่งสบตากันก็ยังไม่เคย ท่านโหวมีสิทธิ์อะไรถึงคิดว่าฉันอยากไขว่คว้าตำแหน่งฮูหยินโหว”
ซ่งจือเสียนลุกพรวดขึ้นยืน ดวงตาเย็นเยียบจนน่ากลัว แต่เสิ่นซวงอวี่กลับไม่ถอยแม้แต่น้อย เธอเชิดคอจ้องหน้าเขา