แม่นมจ้าวจู่ ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
ไม่ใช่เพราะคิดว่าการที่แม่นมจ้าวกับหย่าฉีออกมายอมรับเองเป็นเรื่องแปลก
แต่เป็นเพราะคำพูดของเธอต่างหาก!
อย่างมากทุกคนก็แค่คาดเดาว่าเสิ่นซวงอวี่ไม่เกี่ยวกับสินเดิมที่ขาดหายไป อาจเป็นเพราะบ่าวไพร่ดูแลไม่ดี หรือไม่ก็ขโมยและยักยอกเงิน
แต่สิ่งที่แม่นมจ้าวพูดในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ายังมีเรื่องอื่นซ่อนอยู่
ไม่ใช่เสิ่นซวงอวี่ที่รับผิดชอบดูแลในนาม ไม่ใช่แม่นมจ้าวกับหย่าฉีที่ดูแลเรื่องจริง และยิ่งไม่ใช่ซ่งจือเฟิงที่เป็นคนขโมย...
แล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
«พูดมา!» คราวนี้แม้แต่ซ่งจือเสียนยังขมวดคิ้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
แม่นมจ้าวฝืนใจพูดออกมาตรง ๆ «คุณหนูเป็นคนใช้ไป»
หย่าฉีรีบพูดตามอย่างลนลาน «ทางบ่าวยังมีสมุดบัญชีที่บันทึกการใช้สินเดิมของคุณหนูไว้ด้วยค่ะ»
คุณหนูที่ทั้งสองพูดถึงย่อมหมายถึงเสิ่นฉู่ฉู่
คำพูดนี้ทำให้คนในห้องตะลึงจนตาค้าง
สีหน้าซ่งจือเสียนเปลี่ยนไป ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขานึกบางอย่างออก
【หึ ๆ ลำบากพวกเธอจริง ๆ กว่าจะยอมออกมาพูดเอาตอนนี้】
เสิ่นซวงอวี่หัวเราะเย็นชาในใจ แล้วดูเรื่องต่อ
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดอย่างไม่อยากเชื่อ «พูดเหลวไหล! ฉันเคยเห็นรายการสินเดิมของฉู่ฉู่แล้ว ถ้าหายไปได้ครึ่งหนึ่ง ต้องใช้จ่ายมากขนาดไหน ฉู่ฉู่ไม่เคยฟุ่มเฟือย จะเป็นไปได้ยังไง! พวกเธอกำลังโกหกหรือเปล่า!»
มุมปากซ่งจือเสียนขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่พอหันไป สายตากลับเหลือบเห็นใบหน้าสงบนิ่งของเสิ่นซวงอวี่ เขาจึงชะงักไปครู่หนึ่ง