บทที่ 42 งั้นก็โบยยี่สิบที แล้วส่งกลับตระกูลเสิ่น
ท่าทางของฮูหยินผู้เฒ่าน่ากลัว ดวงตาแทบลุกเป็นไฟ
ที่มักถูกเสิ่นซวงอวี่โต้จนพูดไม่ออก ก็เพราะเธอไม่มีความมั่นใจพอ
ส่วนที่แข็งใจเล่นงานซ่งจือเฟิงไม่ลง ก็เพราะรักลูกจนเสียคน
แต่กับบ่าวสองคนจากจวนอื่น... พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!
เรื่องที่เอาสินเดิมของภรรยาคนก่อนมาใช้ไปแล้วนั้นแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่พวกเขายังปิดเรื่องนี้จากคนนอกให้ได้มากที่สุด ขอแค่วันหน้าหาสินเดิมจำนวนเท่ากันมาเติม เรื่องลืออะไรก็ไม่ต้องกลัว
แต่สองคนนี้รู้อยู่แก่ใจว่าความจริงเป็นอย่างไร กลับจงใจไม่พูด ปล่อยให้จวนโหวเกือบกล่าวหาภรรยาคนปัจจุบันอย่างไม่เป็นธรรม ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ
นี่มันจงใจใช้พวกเขาเป็นอาวุธ ชักนำให้กลายเป็นคนร้ายไม่ใช่หรือไง?
คิดว่าพวกเขาโง่กันหมดหรือไง?
【โอ้โห ซวงอวี่ ทำได้ดีมาก! นี่เป็นครั้งแรกคืนนี้ที่ยายแก่นั่นโมโหหนักขนาดนี้ คงจะระบายโทสะที่สะสมมาทั้งหมดใส่แม่นมจ้าวกับหย่าฉีสินะ ฮึ ๆ ทำได้ดีเหมือนกับออกหน้าแทนเธอเลย~】
เสิ่นซวงอวี่เข้าใจดีว่าที่จริงฮูหยินผู้เฒ่ากำลังปกป้องศักดิ์ศรีของจวนโหว
บ่าวมากมายกำลังมองอยู่ พวกเขาแค่เอ่ยปากครั้งเดียว ก็อาจกลายเป็นปากต่อปากนับไม่ถ้วนในวันหน้า หากข่าวลือแพร่ออกไป จวนโหวคงกลายเป็นเรื่องตลกที่สุด
ถึงอย่างไร เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย!
สินเดิมไม่ได้หายไปไหน แต่ถูกใช้ไปตั้งแต่แรกแล้ว ทั้งไม่มีใครยักยอก มีแต่คุณชายรองแห่งจวนโหวที่เกือบขโมยไป
เอาเรื่องที่เธอดูแลไม่ทั่วถึงมาเทียบกับเรื่องเหล่านี้ ฟังแล้วช่างน่าขันสิ้นดี