ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจจนร้องขึ้นมาทันที “พูดอะไรของเธอน่ะ!”
การเปรียบตัวเองเป็นบ่าวรับใช้ไม่ใช่คำพูดที่ฮูหยินเอกของจวนควรพูดเลย เป็นการกดตัวเองต่ำเกินไป
แม้แต่ซ่งจือเสียนก็ยังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนี้ มองเสิ่นซวงอวี่ด้วยสายตาไม่เห็นด้วย
คนอื่น ๆ ก็มองเธอด้วยสายตาประหลาด
โดยเฉพาะหย่าฉิน หนึ่งในอนุภรรยา เธอรู้สึกว่าเสิ่นซวงอวี่ในตอนนี้เหมือนยอมแพ้ทุกอย่างไปแล้ว ไม่สนใจเลยว่าคนในจวนโหวจะมองเธออย่างไร
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ? สมองเธอมีปัญหาจริง ๆ หรือไง
【ฮ่า ๆ ๆ พูดได้ดี! เปิดผ้าคลุมหน้าพวกนั้นออกซะ ให้น้ำในหัวพวกมันรดต้นไม้เขียวชอุ่มในใจให้ชุ่มฉ่ำไปเลย!】
“แม่ ดูเธอพูดเข้าสิ น่าโมโหชะมัด หนูว่าเธอตั้งใจพูดชัด ๆ!” ซ่งอวี่ถงโวยวายขึ้นมาทันที
เสิ่นซวงอวี่หันไปมองซ่งอวี่ถง “ตั้งใจอะไร?”
ซ่งอวี่ถงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเมื่อถูกมองด้วยสายตาไร้อารมณ์คู่นั้น
“ตั้งใจยั่วให้พวกเราโมโห! ตอนเจ๋อเอ๋อร์ป่วย เธอไม่ดูดำดูดีเขาก็ผิดมากพอแล้ว พี่ใหญ่บอกให้รอเธอหายดีค่อยว่ากัน ก็ถือว่าไว้หน้าเธอมากแล้ว แต่พอหายดี เธอก็ยังไม่กลับไปดูแลเจ๋อเอ๋อร์เหมือนเดิม กลับออกไปเที่ยวแทน เรื่องพวกนี้น่ะ มันใช่สิ่งที่แม่เลี้ยงอย่างเธอควรทำเหรอ? อย่าลืมสิว่าตอนแต่งเข้าจวนโหว เธอตกลงเงื่อนไขอะไรไว้!”
หลังฟังจบ สีหน้าเสิ่นซวงอวี่ก็เย็นชาลงกว่าเดิม เธอกำลังจะอ้าปากพูด
“พอได้แล้ว” ซ่งจือเสียนเอ่ยขัดขึ้นกะทันหัน
ซ่งอวี่ถงชะงัก มองซ่งจือเสียนด้วยสีหน้าน้อยใจทันที
พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะร่วมมือกันจัดระเบียบเสิ่นซวงอวี่หรอกหรือ? แล้วพี่ใหญ่จะขัดเธออีกทำไม?