เสิ่นซวงอวี่อยากบอกเย่ฉิงเหลือเกินว่า นี่เป็นนิสัยของพวกเขา
ก่อนหน้านี้คงเพราะจับผิดเธอไม่ได้สักที จนฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจแทบแย่ ตอนนี้พอจับผิดได้เป็นเรื่องเป็นราว ก็ต้องวางท่าความเป็นแม่สามี ข่มเธอไว้ก่อน จะได้ให้เธอก้มหัวเอาใจพวกเขาต่อไป
ถ้าบ่าวมีปัญหาอยู่ที่นี่ แถมยังหนีไปไหนไม่ได้ จะสอบสวนหรือจัดการอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่ไหนเลยฮูหยินผู้เฒ่าจะยอมพลาดโอกาสอันชอบธรรมที่จะอบรมเธอได้ ในเมื่อได้โอกาส “ดัดนิสัย สั่งสอน” เธอแล้ว เธอเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่ “เจ้าเล่ห์เพทุบาย” ไม่ใช่หรือ
แน่นอนว่าตอนแรกที่เย่ฉิงคุยกับเสิ่นซวงอวี่เรื่องสินเดิมของเสิ่นฉู่ฉู่ ทั้งคู่ก็คาดไว้แล้วว่าจะถูกกล่าวหาแบบนี้
เมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดโปง เสิ่นซวงอวี่ย่อมไม่อาจหลุดพ้นจากความรับผิดชอบได้
ไม่ว่าสินเดิมจะหายไปหลังจากเธอรับช่วงดูแลหรือไม่ แต่เมื่อรับช่วงแล้วกลับไม่พบความผิดปกติ ก็ถือว่าบกพร่องต่อหน้าที่
เรื่องนี้เสิ่นซวงอวี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัว
เธอคงพูดไม่ได้หรอกว่า ตอนนั้นไม่มีใครเชื่อใจเธอ ไม่มีใครทำดีกับเธอ แถมยังไม่ให้ความร่วมมือในการทำงาน ทุกครั้งที่พูดถึงสินเดิมของเสิ่นฉู่ฉู่ พวกเขาก็ระแวงเธอราวกับเป็นขโมย
เหมือนที่ซ่งอวี่ถงคอยคิดร้ายใส่เธอนั่นแหละ ว่าแย่งผู้ชายของคนอื่นไปแล้วยังคิดจะฮุบสินเดิมของเขาอีกหรือเปล่า
เพราะอย่างนั้นเธอถึงไม่อาจตรวจสอบสินเดิมที่รับช่วงมาได้อย่างเต็มที่
อีกอย่าง ทุกคนก็แค่อยากให้เธอรับตำแหน่งเป็นชื่อ เพื่อจะได้เอาไปพูดกับคนนอกเท่านั้น ไม่ได้คิดจะมอบสินเดิมของเสิ่นฉู่ฉู่ให้เธอดูแลจริง ๆ
พอเกิดปัญหาขึ้น ทุกคนก็รู้แก่ใจว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร เพียงแต่ไม่มีใครอยากฟังเสิ่นซวงอวี่พูดแก้ตัว