คำพูดที่เย่ฉิงช่วยปกป้องทำให้เสิ่นซวงอวี่รู้สึกอุ่นใจ เธอก้มตาลงแล้วเอ่ยตรง ๆ ว่า “ฉันลุกไม่ไหว ไม่มีแรง พวกคุณจะหาคนมาหามฉันไปหรือไง?”
ประโยคเดียวทำเอาทุกคนพูดไม่ออกทันที คงไม่มีใครคิดว่าเสิ่นซวงอวี่จะปฏิเสธ
เมื่อก่อนถ้าคนในจวนโหวต้องการอะไร ต่อให้เธอรู้สึกไม่สบายก็ยังพยายามช่วยอย่างเต็มที่
ซ่งอวี่ถงจิ๊ปาก “ดันมาต้องใช้เธอตอนนี้พอดี ฮึ ฉันไปเอง ไม่เชื่อหรอกว่าเจี๋ยเอ๋อร์จะขาดเธอไม่ได้”
ซ่งหงอี้กับซ่งเจาหยุนก็ประชดประชันด้วยการยืนกรานจะตามคุณอาไปดูแลน้องชายด้วย
พวกเขาต่างหากที่เป็นญาติสนิทของน้องชาย ผู้หญิงอย่างเสิ่นซวงอวี่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย อยากดูแลก็ทำ ไม่อยากทำก็ช่าง!
แม้ซ่งจือเสียนจะบอกไว้คำหนึ่งว่า “พักผ่อนเถอะ” แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็อารมณ์ไม่ดีตอนเดินออกไป
หย่าฉีกับแม่นมจ้าวเดินเข้ามาเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่เสิ่นซวงอวี่เอนตัวลงนอนทันที ดึงม่านเตียงลงแล้วบอกว่า “ฉันง่วงแล้ว อยากพักผ่อน”
ทั้งสองทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อในห้องเงียบลง เสิ่นซวงอวี่จึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณเย่”
【เรียกฉันว่าเย่ฉิงก็พอ】
เสิ่นซวงอวี่ลุกจากเตียงแล้วคุกเข่าคารวะอย่างนอบน้อม “เย่ฉิง บุญคุณของเธอ ฉันจะจดจำไว้”
พิธีคารวะแบบนี้โดยทั่วไปใช้กราบไหว้เทพเจ้า พระพุทธรูป จักรพรรดิ และบิดามารดา
เย่ฉิงตกใจจนรีบร้องห้ามรัว ๆ 【อย่า ๆ ๆ... อย่าทำแบบนี้! ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อย!】
“เย่ฉิง เธอมีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ ถ้าเธอไม่ปรากฏตัว ชีวิตฉันคงต้องจบลงแบบนั้น ฉันคงตายตาไม่หลับจริง ๆ ฉันซาบซึ้งเธอมาก แต่เสียดายที่ไม่มีอะไรตอบแทนเธอได้เลย”
เสิ่นซวงอวี่รู้สึกผิดอยู่บ้าง เย่ฉิงช่วยเธอไว้มากมาย แต่เธอกลับไม่มีอะไรตอบแทนเลย
ถ้าเย่ฉิงเป็นเทพเซียน เธอคงคิดได้ว่าเทพเซียนเมตตาผู้คน แล้วตอบแทนด้วยการกราบไหว้บูชาอย่างจริงใจ แต่สถานการณ์ของเย่ฉิงพิเศษเกินไป เธอจนปัญญาจริง ๆ
【โธ่ ไม่ต้องตอบแทนหรอก การช่วยคนอื่นทำให้ฉันมีความสุข ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ต้องคิดมาก】
แววตาของเสิ่นซวงอวี่มีประกายน้ำตาวูบผ่าน “อืม เพื่อนกัน”
【ฉันยังกลัวว่าเธอจะรับเรื่องหนัก ๆ ไม่ไหว ตอนนี้เธอโอเคจริง ๆ ใช่ไหม?】