“ผู้หญิงคนนั้นตกลงอยากให้พวกเราให้อภัยหรือเปล่า ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมยังไม่ส่งขนมมาอีก?”
“ฮึ ฉันว่านางไม่ได้จริงใจหรอก ต่อให้ส่งมา ฉันก็ไม่มีทางกินแม้แต่คำเดียว!”
ซ่งหงอี้กับซ่งเจาหยุนกำลังจะออกเดินทางไปสำนักศึกษา พอเดินผ่านสวนแล้วนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็พาลโมโหจนอดพูดคุยกันไม่ได้
จู่ ๆ เสียงของทั้งคู่ก็หยุดชะงัก เพราะมองเห็นเสิ่นซวงอวี่เดินผ่านมาจากไกล ๆ พร้อมสาวใช้คนหนึ่ง ในมือถือกล่องใส่อาหาร
บนใบหน้าของเด็กทั้งสองมีแววดีใจวาบผ่าน คิดว่าในที่สุดเสิ่นซวงอวี่ก็จะเอาขนมมาให้พวกตนแล้ว
ขนมไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือในที่สุดเสิ่นซวงอวี่ก็จะกลับมาคอยเอาอกเอาใจพวกเขาอีกครั้ง
แม้ปกติความเอาใจใส่ของเสิ่นซวงอวี่จะทำให้พวกเขารู้สึกเสแสร้งและขยะแขยง แต่ก็ต้องยอมรับว่ารายละเอียดหลายอย่างทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์จริง ๆ
พวกเขายังเด็กก็จริง แต่ไม่ได้โง่ ย่อมแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นประโยชน์กับตัวเอง แม้ในใจจะรู้สึกกระอักกระอ่วนกับเสิ่นซวงอวี่ แต่ก็ยังอยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว นั่นคือชีวิตที่สบายที่สุด
ทว่าตอนนี้ทั้งคู่ยังแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ทำทีว่ากำลังมองต้นไม้ดอกไม้ข้างทาง ไม่แม้แต่จะเหลือบตามองไปทางนั้น
แต่รออยู่นานก็ยังไม่เห็นเสิ่นซวงอวี่เข้ามาทักทายและเอาใจใส่เหมือนเมื่อก่อน
จนทั้งสองเริ่มหมดความอดทน หันไปมอง ก็ไม่เห็นเงาเสิ่นซวงอวี่อยู่ในสวนแล้ว กลับเหลือบเห็นเพียงแวบเดียวว่านางพาสาวใช้เดินผ่านประตูวงพระจันทร์ มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่
เสิ่นซวงอวี่ไม่มีทางมองไม่เห็นพวกเขาที่อยู่ตรงนี้
การเดินผ่านไปแบบนี้ก็เท่ากับจงใจทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขาชัด ๆ
เด็กทั้งสองถึงกับงงงัน ความโกรธที่ถูกเมินมาหลายวันปะปนกับความน้อยใจพลุ่งขึ้นมาในใจ
ไหนว่าจะเอาขนมมาให้ ไหนว่าจะมาขอให้พวกเขาให้อภัยไม่ใช่หรือ?
ซ่งเจาหยุนร้องไห้โฮขึ้นมาทันที ส่วนซ่งหงอี้ก็โกรธจนไม่ยอมไปสำนักศึกษา
ท้ายที่สุดพอฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองกำลังโมโห จึงไปปลอบและซักถามจนรู้ต้นสายปลายเหตุ นางเองก็โกรธเสิ่นซวงอวี่ไม่น้อย
นึกว่าผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ท่าทีของเสิ่นซวงอวี่คงอ่อนลงบ้าง ที่ไหนได้ยังเป็นแบบนี้