ซ่งจือเสียนเดินเข้ามาในห้อง ยืนสง่างามอยู่นอกม่านลูกปัด ก่อนจะเห็นหญิงสาวผู้สงบนิ่งนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้าในห้องด้านใน
ภายในห้องไม่มีใครอื่น เงาสะท้อนใบหน้างดงามในกระจกก็ไร้รอยยิ้มเช่นกัน
ราวกับเสียงหัวเราะระรื่นและถ้อยคำอ่อนหวานที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
“เมื่อกี้คุณกำลังพูดกับตัวเองเหรอ?” ซ่งจือเสียนถามอย่างสงสัย
เสิ่นซวงอวี่ไม่สนใจ ลุกขึ้นเดินไปยังห้องด้านนอกแล้วนั่งลงตามลำพัง ไม่มีทีท่าจะทักทายหรือต้อนรับเขาแม้แต่น้อย
การไม่ให้เกียรติเช่นนี้ทำให้ซ่งจือเสียนไม่คุ้นชิน คิ้วยาวที่เรียวเข้มถึงขมับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
แววไม่พอใจวาบขึ้นในดวงตา แต่เขาก็เดินไปนั่งตาม
มีบ่าวเข้ามารินชา ปกติแล้วงานนี้เป็นหน้าที่ของแม่นมจ้าวกับหย่าฉี
แต่ตอนนี้บ่าวทั้งสองซึ่งเป็นผู้ดูแลเรือนโยวหลานกลับไปอยู่ข้างกายซ่งหงเจี๋ยทุกวัน ราวกับเด็กคนนั้นต่างหากที่เป็นเจ้านายตัวจริงของพวกเธอ
“ท่านโหวมาหาฉันมีธุระอะไรหรือคะ?” เสิ่นซวงอวี่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้มองซ่งจือเสียน แต่มองคอมเมนต์ลอยสีทองที่ลอยผ่านกลางอากาศ
【ฉันพนันเลยว่าประโยคแรกที่เขาพูดต้องเป็น ‘คุณก่อเรื่องพอหรือยัง?’】
“เสิ่นซวงอวี่ ก่อเรื่องพอหรือยัง?” ซ่งจือเสียนพูดเสียงเรียบ ฟังดูไม่เหมือนกำลังดุด่า แต่กลับกดดันโดยธรรมชาติ
เสิ่นซวงอวี่เกือบหลุดหัวเราะเยาะออกมา
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันรู้อยู่แล้ว เขามันผู้ชายเฮงซวยที่ทั้งมั่นใจในตัวเองและเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ】
มุมปากของเสิ่นซวงอวี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นเพราะเย่ฉิงคอยพูดเล่นหยอกล้อ จนไม่เกร็งเท่าก่อนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับซ่งจือเสียน
ซ่งจือเสียนเห็นเธอไม่ตอบก็ยิ่งไม่พอใจ เขาพูดเสียงเย็นว่า “ครั้งก่อนฉันบอกแล้วว่าให้จบเรื่องนี้ไป หรือคุณยังอยากให้แม่มาขอโทษอีก? จะเอาแต่ใจทั้งทีก็ดูด้วยว่าเป็นใคร จวนโหวแห่งนี้ไม่มีใครให้คุณเอาแต่ใจได้หรอก”