【ฮึ ๆ ผู้ชายเฮงซวยก็เก่งแต่หาข้ออ้างมาปลอบใจตัวเอง เพราะชื่อเสียงของเธอถูกพวกเขาทำลาย จนเข้าสังคมข้างนอกลำบาก หลายครั้งถูกทำให้อับอายต่อหน้าคนอื่น แต่ต้องกล้ำกลืนไว้ เขาเห็นแล้วก็ยังไม่ช่วยปกป้องหรือรักษาหน้าให้เธอ เอาแต่ยืนดูอย่างเย็นชา พอกลับจวนโหวก็รู้สึกผิดกับเธอ เลยคิดจะชดเชยให้】
สีหน้าเสิ่นซวงอวี่เหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป
“การร่วมหลับนอนกับฉันคือสิ่งที่เขาใช้ชดเชยให้เหรอ?”
【ฟังดูเหมือนให้รางวัลเธอไหมล่ะ?】
ใบหน้าของเสิ่นซวงอวี่เขียวคล้ำไปหมด
【จริง ๆ แล้วท่านผู้เฒ่าก็มีส่วนด้วย เพราะก่อนหน้านี้นางรู้สึกผิดที่ใส่ร้ายเธอ เลยเกลี้ยกล่อมซ่งจือเสียนให้รีบเข้าหอหลับนอนกับเธอ จะได้ปลอบใจเธอ อย่างไรเสีย ก่อนหน้านี้เธอทุ่มเทให้จวนโหวมาตั้ง 3 ปี พวกเขาก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ท่านผู้เฒ่าคิดว่าถึงเวลาให้เกียรติเธอในฐานะภรรยาเอกได้แล้ว จึงช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเขาสักหน่อย】
【แต่ในสายตาฉัน ผู้ชายเฮงซวยก็แค่สารเลว ปากบอกเหมือนมีเหตุผลสารพัดที่ผลักให้เขาต้องเข้าหอหลับนอนกับเธอ ทำไปอย่างเสียไม่ได้ ไม่เต็มใจเลยสักนิด แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย】
รูม่านตาของเสิ่นซวงอวี่สั่นไหวเล็กน้อย “หรือว่าตอนนั้นเขารู้สึกกับฉัน…”
【ก็คงมีอยู่บ้างมั้ง เพราะหลังจากเข้าหอหลับนอนกับเธอแล้ว เขาไม่ได้ค้างที่เรือนเธอบ่อยนัก แต่ละครั้งก็ทำหน้าเย็นชาเหมือนถูกบังคับให้มา ทว่าพอขึ้นเตียงจริง ๆ กลับเรียกร้องไม่รู้จักพอ ราวกับทำภารกิจให้เสร็จ แต่ก็เหมือนตะกละตะกลามจนปล่อยให้เธออดนอนทั้งคืน คอยอยู่เป็นเพื่อนเขาจนฟ้าสาง ทำให้วันรุ่งขึ้นเธอลุกจากเตียงแทบไม่ไหว】
เสิ่นซวงอวี่ฟังแล้วคลื่นไส้ แต่เพราะเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าจึงแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโห
เธอไม่คิดเลยว่าซ่งจือเสียนที่ภายนอกดูเย็นชาและตัดกิเลส จะเป็นคนแบบนี้…