ฮูหยินผู้เฒ่าปวดตับอยู่แท้ ๆ เมื่อกี้ยังนอบน้อมว่าง่ายเสียขนาดนั้นอีกเหรอ?
นี่มันไม่ชอบมาพากลตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย?!
เมื่อเห็นเสิ่นซวงอวี่กระตือรือร้นขนาดนั้น สีหน้าของซ่งจือเสียนก็มืดครึ้มจนแทบหยดหมึก
เขาทำได้เพียงคิดว่าเสิ่นซวงอวี่กำลังเล่นละคร ฝืนกัดฟันไม่ยอมแพ้เท่านั้น
ส่วนหย่าฉินกลับคุกเข่าลงขอบคุณด้วยความหวาดหวั่น ตื่นเต้นจนยืนยันว่าจะทำหน้าที่ให้ดี
แต่ที่จริงแทบไม่มีใครคาดหวังอะไรจากเธอ อนุภรรยาก็เป็นแค่อนุภรรยา ในสายตาทุกคน เธอแค่เข้ามารับหน้าที่ชั่วคราวเท่านั้น
เรื่องวุ่นวายนี้ต้องจบลงสักวัน อยู่ที่ว่าเสิ่นซวงอวี่จะยอมก้มหัวเมื่อไร
ทุกคนมองความคืบหน้าเรื่องนี้ด้วยสีหน้าหลากหลาย แม้แต่ซ่งอวี่ถงก็ยังเงียบลงอย่างหาได้ยาก
ถึงเธอจะโวยวายว่าไม่อยากยอมรับเสิ่นซวงอวี่เป็นพี่สะใภ้ แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะดำเนินมาถึงขั้นนี้
อยากจะหัวเราะเยาะอยู่หรอก แต่กลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
คงมีแค่เสิ่นซวงอวี่ที่ตอนนี้อารมณ์ปลอดโปร่งเป็นพิเศษ พอได้อ่านคอมเมนต์ลอยของเย่ฉิงก็ยิ่งอารมณ์ดี
【ทุกอย่างราบรื่นดีนะ! เสิ่นซวงอวี่ ยินดีด้วยที่ก้าวออกมาได้ก้าวแรก เฮ้อ ถ้าขอหย่าไปเลยได้ก็ดีสิ】
เสิ่นซวงอวี่ก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่เรื่องต่าง ๆ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ยังไงเธอก็ไม่มีใครหนุนหลัง แถมตัวเองก็ไม่มีความสามารถ ถ้าขอหย่าตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระทบหิน
เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่เกิดมาในยุคโบราณและมีฐานะอ่อนแอ นี่คือสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ หากจังหวะไม่เหมาะ โอกาสสำเร็จก็แทบเป็นศูนย์
ต้องรอให้ทุกคนรู้สึกว่าเธอจะอยู่หรือไปก็ไม่สำคัญ และคิดว่าหาภรรยาคนใหม่ที่ดีกว่านี้มาแทนได้ เธอถึงจะมีโอกาสถอนตัวออกมาอย่างปลอดภัย