ซ่งจือเสียนไม่รู้ว่าเสิ่นซวงอวี่กำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ทำไมถึงพูดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา
หรือว่า...จะเสียใจแล้ว?
พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าซ่งจือเสียนก็หม่นลงเล็กน้อย
ตอนนั้นเสิ่นซวงอวี่สมหวังได้แต่งเข้ามา
ชีวิตในจวนของเธอเรียบง่าย ไม่เหมือนฮูหยินโหวผู้มีฐานะสูงส่ง ทั้งการแต่งกายและการจัดวางข้าวของในห้องล้วนเรียบง่าย ราวกับไม่มีความปรารถนาใด ๆ
เธอทำทุกอย่างอย่างสุดความสามารถเพื่อรับบทนายหญิงของบ้าน ราวกับต้องการไถ่โทษและเอาใจคนอื่น
ตอนนั้นเขาเชื่อว่าฉู่ฉู่พูดถูก เสิ่นซวงอวี่ทำผิดเพราะหลงรักเขามากจนหน้ามืดตามัว
พอได้สติถึงได้สำนึกผิดขนาดนั้น หลังจากนั้นก็คิดแต่จะชดเชยให้เขา ต่อให้ถูกเอาเปรียบก็ไม่โวยวาย
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธออดทนมาตลอด แต่ครั้งนี้กลับแข็งข้อขึ้นมา
พอเห็นเธอในสภาพสิ้นหวัง ซ่งจือเสียนก็รู้สึกหงุดหงิด
รู้อย่างนี้แล้วจะทำไปทำไมตั้งแต่แรก?
เรื่องน่ารังเกียจขนาดนั้นยังหุนหันทำลงไป ตอนนี้จะมาเสียใจแล้วมีประโยชน์อะไร?
ใช่แล้ว ในสายตาซ่งจือเสียน ความผิดปกติของเสิ่นซวงอวี่ในวันนี้ก็แค่เพราะถูกกดดันในจวนโหวมาสามปีจนถึงขีดจำกัด เลยอยากระบายอารมณ์ให้พวกเขาหันมาสนใจเธอบ้าง
โวยวายสักหน่อย เรียกร้องความรักและการยอมรับ
แต่ซ่งจือเสียนจะไม่ตามใจเธอ
“ฉันไม่สนว่าเธอกำลังคิดอะไร ถ้ายังอยากใช้ชีวิตในจวนโหวให้ดี ก็อย่าพูดถึงเรื่องในอดีตอีก”
เดิมทีเสิ่นซวงอวี่กำลังจมอยู่กับความเคียดแค้น จู่ ๆ ได้ยินคำพูดนี้ สมองก็อื้ออึงขึ้นมาทันที สายตาที่มองซ่งจือเสียนพลันเจือไปด้วยความเกลียดชัง
ถูกเสิ่นซวงอวี่จ้องจนแทบหายใจไม่ออก ซ่งจือเสียนก็เปิดปากอย่างไม่สบอารมณ์โดยไม่รู้ตัว “มองอะไรแบบนั้น? เรื่องน่าอับอายที่เธอทำเอง ยังจะหน้าด้านหยิบมาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกเหรอ? อยากพูดก็พูดไป แต่ฉันไม่มีอารมณ์ฟัง”
เย่ฉิงกำลังจับตาดูอารมณ์ของเสิ่นซวงอวี่ผ่านหน้าจอ พอได้ยินคำพูดของซ่งจือเสียนก็เดือดจนทนไม่ไหว
【แกนั่นแหละที่ทำเรื่องน่าอับอาย! คนที่น่าขยะแขยงและเสแสร้งที่สุดทั้งโลกก็คือผู้ชายสารเลวอย่างแกนี่แหละ! ถ้าฉันเข้าไปได้ละก็ จะตบปากแกให้บวมไปเลย!】
สีหน้าเสิ่นซวงอวี่เปลี่ยนไปทันที เธอกัดฟันแน่นจนแทบแตก แต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้