บริเวณที่เย่ฉิงอาศัยอยู่มีดารานักแสดงอยู่มากมาย
พอรปภ.เห็นการแต่งตัวของหานหลีเฉินก็รู้ว่าเป็นดารา แต่เขาปกปิดตัวเองมิดชิดเกินไป จึงไม่แน่ใจว่าเป็นใคร ทำได้แค่แอบเหลือบมองไปพลางพูดว่า “ลูกบ้านแจ้งว่าคุณส่งเสียงรบกวน แถมยังคุกคามเธอด้วย ถ้ายังไม่ไป เธอจะแจ้งตำรวจแล้วนะครับ คุณผู้ชาย เชิญออกไปจากที่นี่ด้วยครับ”
หานหลีเฉินไม่เคยถูก รปภ.ไล่มาก่อน แม้จะสวมหมวกกับหน้ากากอยู่ก็ยังรู้สึกอับอายสุด ๆ เขารีบก้มหน้าเดินจากไป
ในใจก็อดตำหนิเย่ฉิงไม่ได้ว่าเอาแต่ใจและไม่รู้จักโต
ตอนนี้เขาเป็นถึงนักแสดงชายยอดเยี่ยม แต่เธอกลับไม่ไว้หน้าเขาสักนิด!
ถึงจะโกรธ แต่หานหลีเฉินก็ยังไม่ไปไหน เขากลับไปนั่งในรถแล้วลองติดต่อเย่ฉิงอีกครั้ง
เขาสังหรณ์ใจอยู่ตลอดว่า ถ้าไม่รีบง้อให้เธอหายโกรธ สถานการณ์อาจแย่ลงไปอีก
หลังเสียงด้านนอกเงียบลง เย่ฉิงในห้องก็เงียบไปพักใหญ่เหมือนกัน สำหรับเธอแล้ว หานหลีเฉินก็ยังเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่นอยู่บ้าง
จู่ ๆ เธอก็ได้สติ รีบส่ายหน้า ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอารมณ์ด้านลบอีก
เรื่องของเธอจะไปนับเป็นอะไรได้ ลองดูสิว่าเสิ่นซวงอวี่ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง สิ่งที่ประดังใส่เธอเหมือนฝนห่าใหญ่ ส่วนเรื่องของตัวเองก็แค่ฝนปรอย ๆ เล็กน้อย ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเลย
เธอถืออาหารที่สั่งมา แล้วใช้โทรศัพท์ฉายภาพขึ้นจอใหญ่ดูไปด้วย
ในภาพ เสิ่นซวงอวี่กำลังดื่มโจ๊กอย่างไม่เร่งรีบ แต่เธอใกล้จะกินหมดแล้ว
*
【ฉันกลับมาแล้ว】
เสิ่นซวงอวี่ชะงักไป มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
【เสียดายที่เธอมองไม่เห็นทางนี้ โจ๊กผักกับหมูไม่ติดมันของฉันหน้าตาแทบเหมือนของเธอเลย ไม่รู้ว่ารสชาติจะต่างกันไหม】
เสิ่นซวงอวี่คิดว่าโจ๊กหน้าตาธรรมดาแบบนี้ ที่ไหน ๆ ก็คงเหมือนกันล่ะมั้ง
【ของเธอน่าจะอร่อยกว่า】