พอแม่นมจ้าวกับหย่าฉีรู้ตัว ก็ถูกคนกดแขนขาก่อนลากออกไปนอกประตูแล้ว
ไม้กระดานแรกยังไม่ทันฟาดลงมา
เด็กน้อยสามคนก็พุ่งออกมา
พูดให้ถูกคือ ซ่งหงอี้กับซ่งเจาหยุนลากซ่งหงเจี๋ยออกมายืนด้วยกัน
“ท่านพ่อ ท่านย่า ลงโทษพวกนางไม่ได้นะ พวกนางเป็นคนที่ท่านแม่ทิ้งไว้” ซ่งหงอี้ร้อนใจกล่าว
“แม่นมจ้าวกับหย่าฉีดีกับพวกเรามาก แค่ทำผิดนิดเดียวเอง ต้องให้…นางทรมานถึงขนาดนี้เลยหรือ?” ซ่งเจาหยุนแทบจะร้อนใจจนน้ำตาไหล “ข้าไม่เห็นด้วย ท่านพ่อ ท่านย่า ได้โปรดเถอะ ยกโทษให้พวกนางสักครั้งนะ”
“แง ๆ ๆ” ซ่งหงเจี๋ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอเห็นแม่นมกับสาวใช้ที่รักและเอ็นดูตนถูกลากออกไปทั้งอย่างนั้น ก็ร้องไห้จ้าในทันที
แม้ปกติฮูหยินเฒ่าจะตามใจหลาน ๆ ทั้งสามคน แต่พอถึงเวลาสำคัญก็ยังไม่เลอะเลือน
หากเปลี่ยนคำพูดตอนนี้ ไม่เท่ากับตบหน้าตัวเองหรอกหรือ อีกทั้งยังทำให้เสิ่นซวงอวี่เสียใจด้วย
แต่…ถ้าเสิ่นซวงอวี่ใจอ่อน แล้วเอ่ยปากเองล่ะ?
ฮูหยินเฒ่ามองเสิ่นซวงอวี่ไปพลางกล่าวว่า “พวกนางทำให้มารดาแท้ ๆ ของพวกเจ้าเดือดร้อน ไม่ซื่อสัตย์ ไม่ชอบธรรม สมควรถูกลงโทษแล้ว”
แต่เด็กทั้งสามยังคงส่งเสียงโวยวาย ไม่ยอมให้แม่นมจ้าวกับหย่าฉีถูกลงโทษเด็ดขาด
ฮูหยินเฒ่าเห็นเสิ่นซวงอวี่ทำเหมือนไม่เห็นเด็กทั้งสามกำลังงอแง ไม่มีท่าทีใด ๆ
เมื่อไรใจกระด้างถึงเพียงนี้?
ก่อนหน้านี้ยังใจอ่อนอยู่แท้ ๆ!
ฮูหยินเฒ่าก็ไม่อาจยืนรออย่างกระอักกระอ่วนต่อไปได้
จึงได้แต่สั่งให้แม่นมหลี่ลากเด็กทั้งสามออกไปทั้งอย่างนั้น พาไปเรือนด้านหลัง ไม่ให้เห็นสองคนนั้นถูกลงโทษ
แม้แต่คำอ้อนวอนของเจ้านายตัวน้อยก็ยังไร้ผล ในที่สุดแม่นมจ้าวกับหย่าฉีก็หน้าซีดเผือด ยอมรับชะตากรรม