เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้ ก็คิดว่าเธอพูดประชดเพราะกำลังงอนกันอยู่เสียมากกว่า กลับยิ่งกระตุ้นจิตใจต่อต้านของบางคนเข้าไปอีก
“จะให้ดูแลก็ได้ ยังไงพี่สะใภ้ก็ยกให้ทั้งสามคนอยู่แล้ว” ซ่งอวี่ถงอดแทรกขึ้นมาไม่ได้ ก่อนหันไปถามเด็กทั้งสามคน “ทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้ให้ พวกเธออยากให้เธอดูแล หรือให้อี๋เหนียงดูแลล่ะ?”
แน่นอนว่าพวกเขาสนิทกับหย่าฉินมากกว่า
“ให้อี๋เหนียงดูแล!” ซ่งหงอี้กับซ่งเจาหยุนตอบอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เชิดหน้ามองเสิ่นซวงอวี่ ราวกับจงใจพูดให้เธอได้ยิน พวกเขายอมให้อี๋เหนียงดูแล ยังดีกว่าให้เธอดูแล
ถ้าไม่ได้รับการยอมรับจากพวกเขา เธอก็เป็นแค่คนน่าสงสาร
ถ้าเธอรู้จักเจียมตัว ก็ควรเอาใจพวกเขาเหมือนเมื่อก่อน
ไม่ใช่มาทำอารมณ์เสียอยู่ตรงนี้ จนทุกคนพลอยไม่มีความสุขไปด้วย
เธอคิดว่าก่อเรื่องแบบนี้แล้วจะบีบให้ย่ากับพ่อยอมอ่อนข้อให้ได้หรือไง? แล้วจะขึ้นมาแทนที่แม่แท้ ๆ ของพวกเขาได้หรือ?
ฝันไปเถอะ!
ซ่งหงเจี๋ยไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกัน แต่ตอนนี้ยังโกรธเสิ่นซวงอวี่อยู่ จึงตะโกนออกมาตรง ๆ ว่า “อี๋เหนียงดี อี๋เหนียงดีกับผม!”
【ฮะ ๆ เป็นหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ ดูแลอย่างดีมาตลอด 3 ปี สุดท้ายเหมือนเอาไปเลี้ยงหมาเปล่า ๆ ไม่สิ อย่าไปดูถูกหมาเลย อย่างน้อยให้อาหารหมาสักสองคำ มันยังรู้จักกระดิกหางให้เราเลย】
ในใจเสิ่นซวงอวี่กลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก
ถึงอย่างไร ในสายตาของซ่งหงอี้กับซ่งเจาหยุน เธอก็คือผู้หญิงที่ฉวยโอกาสตอนแม่ของพวกเขาป่วยหนักขึ้นเตียงพ่อ หวังจะมาแทนที่แม่หลังจากแม่ตาย
พวกเขาจะเกลียดเธอมากแค่ไหนก็เป็นเรื่องปกติ
บางทีสักวันพวกเขาอาจจะรู้ว่าตัวเองเกลียดผิดคน แต่เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเสิ่นซวงอวี่อีกแล้ว