หย่าฉินพลันตึงเครียดขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไรกัน?
แกล้งทำเป็นเลอะเลือนหรือเลอะเลือนจริง ๆ?
หรือคิดจะฉวยโอกาสส่งอำนาจดูแลจวนกลับคืนมา?
หย่าฉินเองก็ไม่รู้ว่าอำนาจดูแลจวนที่เพิ่งได้มาจะอยู่ในมือได้นานแค่ไหน
แต่เสิ่นซวงอวี่กลับพูดขึ้นกะทันหันว่า “ท่านแม่เข้าใจผิดแล้ว ฉันคืนอำนาจดูแลจวนไปแล้ว ตอนนี้คนที่ดูแลบัญชีคืออนุหย่าฉิน”
ซ่งจือเสียนหันขวับไปมองเสิ่นซวงอวี่ แววตาเปลี่ยนไปทันที
ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เอาอำนาจดูแลจวนอีกหรือ?!
เขาก็ให้ความเป็นธรรมกับเธอแล้วไม่ใช่หรือ?
ไม่ได้ให้เธอรับผิดด้วยซ้ำ?
ถึงขั้นยอมละเว้นกฎ จัดการคนของฉู่ฉู่ที่เหลืออยู่ให้เธอด้วย
ตกลงยังจะก่อเรื่องอะไรอีก?!
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าแข็งค้าง รอยยิ้มฝืน ๆ ก่อนจะกล่าวว่า “เพราะต้องชดเชยสินเดิม เรื่องนี้สำคัญมาก อย่างไรเสียหย่าฉินก็มีประสบการณ์ดูแลจวนน้อยกว่าเธอ หากรอให้นางเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากพอ เกรงว่าจะยิ่งเสียเวลา”
【ยัยแก่เอ๊ย คิดจะฉวยโอกาสให้เธอรับอำนาจดูแลจวนคืนไปจริง ๆ ด้วย คงคิดสินะว่าแค่ยืนข้างเธอสักครั้ง ตัดสินใจแทนเธอ แล้วพวกเธอก็จะคืนดีกันได้】
เสิ่นซวงอวี่หลุบตาลงคำนับ “ฉันยังจัดการเรื่องง่าย ๆ อย่างดูแลสินเดิมของพี่สาวให้ดีไม่ได้ ถึงกับต้องให้ท่านแม่ตำหนิ แล้วฉันจะกล้าพูดได้อย่างไรว่ามีประสบการณ์มากพอจะแก้ปัญหาเรื่องนี้? ยกให้อนุหย่าฉินจัดการจะดีกว่า”
แก้มของฮูหยินผู้เฒ่ากระตุก นางนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ตนโมโหขึ้นมา จึงหาเรื่องตำหนิเสิ่นซวงอวี่ส่ง ๆ กล่าวหาว่าการที่เสิ่นซวงอวี่ไม่พบความผิดปกติก็ถือว่าผิด ตอนนี้กลับถูกคำพูดของอีกฝ่ายทำเอาพูดไม่ออก
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ บูมเมอแรงปักอกตัวเองแล้วสินะ ทำวางท่าเป็นแม่สามีดีนัก สุดท้ายโลกจริงก็สั่งสอนให้รู้จักเป็นคน!】
เมื่อเผชิญหน้ากับเสิ่นซวงอวี่ที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มโกรธ รู้สึกว่าลูกสะใภ้คนนี้ได้คืบจะเอาศอกเกินไปแล้ว