เย่ฉิงฟังเสียงโครมครามจากด้านนอก ก็รู้ว่าคนพวกนั้นคงไม่กล้ามาท้าทายความอดทนของเธออีกแล้ว จึงเริ่มหาคนมาขนย้ายของกันอย่างรีบร้อน
ท่ามกลางเสียงวุ่นวายยังมีเสียงโวยวายร้องไห้ของหญิงชราแทรกอยู่ด้วย
【ตอนฉันอายุ 12 ปี แม่เริ่มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล คนที่บ้านเป็นห่วงว่าฉันจะอยู่บ้านคนเดียว จึงให้ย่ามาคอยดูแล】
【ย่าจะลำเอียงรักผู้ชายมากกว่าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายกับฉัน ทว่าแกมีหลานชายที่รักมากคนหนึ่ง อายุสามสิบกว่าแล้ว เพราะร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เกิดจึงยังไม่ได้แต่งงาน ช่วงนั้นแกให้หลานชายที่วัน ๆ ไม่ทำอะไรมาอยู่ที่บ้านด้วย】
“หลานชายของย่า ก็คือคุณลุงของเธอใช่ไหม?”
【อืม พอไอ้สารเลวนั่นมา ฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ถึงตอนนั้นฉันยังเด็ก แต่ท่าทีที่เข้ามาใกล้เกินเหตุของมันก็ทำให้ฉันระวังตัว】
เสิ่นซวงอวี่แทบหยุดหายใจ ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
【ฮะ ๆ ก็อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ】
เสิ่นซวงอวี่ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ มองคอมเมนต์ลอยตรงหน้าที่ค่อย ๆ กระจายหายไปอย่างระมัดระวัง รอคอยข้อความใหม่ด้วยความตื่นเต้น
【ตอนนั้นฉันก็โง่เอง รอบตัวมีผู้ใหญ่แค่ย่า ฉันเลยคิดไปเองว่าพึ่งแกได้ แล้วไปฟ้อง แต่แกไม่เชื่อ แถมยังโกรธมาก คิดว่าฉันพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายหลานชายสุดที่รัก แกเชื่อคำพูดไม่กี่คำที่ไอ้สารเลวนั่นใช้หลอก แล้วผลักฉันเข้าไปในห้องมัน อ้างสวยหรูว่าให้เราอยู่ด้วยกันดี ๆ พอสนิทกันแล้วก็ไม่มีอะไร】
เพราะตื่นเต้น เสียงของเสิ่นซวงอวี่จึงแหบพร่า “แก... แก...”
【ไม่ต้องห่วง มันทำไม่สำเร็จ นิสัยฉันเป็นแบบนี้ พอมันพุ่งเข้ามาก็วิ่งไปที่ระเบียงแล้วกระโดดลงไปเลย ถึงชั้นสามจะสูงอยู่บ้าง แต่ฉันฝึกเต้นมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายแข็งแรง แถมข้างล่างยังมีสนามหญ้า สุดท้ายก็แค่แขนหักข้างหนึ่ง】
เย่ฉิงเล่าอย่างสบาย ๆ แต่เสิ่นซวงอวี่มองคอมเมนต์ลอยแล้วกลับรู้สึกว่าทุกตัวอักษรบาดลึกเหมือนคมมีด
เธอรู้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่อย่างนั้นจนถึงตอนนี้ เวลาได้เจอหญิงชราอีกครั้ง อารมณ์ของเย่ฉิงคงไม่ปั่นป่วนถึงขนาดนั้น