เสิ่นซวงอวี่แทบไม่เคยทำหน้าบึ้งหรือโมโหในจวนโหว นับประสาอะไรกับลงไม้ลงมือ เธอเป็นคนที่มักยอมให้คนอื่นรังแก ถึงขั้นแทบไม่เคยพูดปกป้องตัวเองด้วยซ้ำ
เพราะอย่างนั้น คำพูดประชดประชันครั้งนี้ถึงทำให้แม่นมหลี่ไปไม่เป็น
แต่แม่นมหลี่เป็นคนเก่าแก่ในจวน ทั้งยังยึดถือกฎระเบียบ จะพูดจาล่วงเกินนายหญิงไม่ได้
ส่วนซ่งอวี่ถงเอง หากยังโวยวายต่อก็ไม่มีเหตุผลรองรับ
แม่นมหลี่จึงได้แต่หาทางพูดแก้ตัวว่า “ฮูหยินคิดเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าย่อมเป็นห่วงท่านจริง ๆ และหวังว่าท่านจะหายดีในเร็ววัน”
เสิ่นซวงอวี่ถึงค่อยเลิกทำหน้าบึ้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เป็นความผิดของฉันเองที่เข้าใจท่านแม่ผิด ฉันเหนื่อยแล้ว แม่นมหลี่กลับไปเถอะ”
แม่นมหลี่หน้าแข็งทื่อ ได้แต่กล่าวว่า “เป็นบ่าวเองที่ทำไม่เหมาะสม รบกวนฮูหยินแล้ว บ่าวขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
ซ่งอวี่ถงไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน อยากจะอาละวาดให้รู้แล้วรู้รอด แต่ท่าทีของเสิ่นซวงอวี่กลับดูแปลกหน้าเหลือเกิน
เหมือนคนที่เคยดีกับเรามาตลอด จู่ ๆ ก็หันมาทำเย็นชา ความรู้สึกแปลกหน้านั้นทำให้คนทำตัวไม่ถูก
แก้มก็เจ็บมาก สุดท้ายเธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จึงถูกแม่นมหลี่ลากออกไปด้วยกัน
คนกลุ่มใหญ่เดินฉับ ๆ จากไปอย่างเอิกเกริกและฮึกเหิม บรรดาคนรับใช้ที่อยู่ในเรือนถึงกล้าโผล่หน้าออกมา รอรับคำสั่งจากฮูหยิน
เสิ่นซวงอวี่ปิดประตูด้วยตัวเอง ก่อนเดินกลับเข้าห้อง พริบตาเดียวคิ้วตาก็โค้งงอ รอยยิ้มผลิบานงดงาม
【พวกนั้นกลับไปต้องฟ้องแน่ ๆ ไม่แน่อาจแต่งเติมเรื่องให้เกินจริงด้วย】
เสิ่นซวงอวี่ยิ้มพลางว่า “ฟ้องเป็นเรื่องแน่อยู่แล้ว แต่แม่นมหลี่ไม่ใช่คนใจร้าย คงไม่แต่งเติมเรื่องหรอก เพียงแต่...”
【แต่แค่เธอปฏิเสธไม่ไปดูแลซ่งหงเจี๋ย แถมยังตบซ่งอวี่ถงไปหนึ่งฉาด ต่อให้มีเหตุผลเต็มประตู ยายแก่ก็ยังแยกแยะไม่ออก แล้วสั่งให้เธอคุกเข่ารับโทษอยู่ดี】
เสิ่นซวงอวี่กล่าวว่า “วางใจเถอะ ฉันจะต่อต้านเอง จวนโหวหย่งซิ่นชอบอ้างกับคนนอกว่าบ้านมีระเบียบและเที่ยงธรรม เมื่อไม่มีเหตุผลชอบธรรม ตราบใดที่ฉันไม่ยอมรับชะตากรรม พวกเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้ อย่างมากก็ใช้วิธีค่อย ๆ บีบคั้น”