ซ่งอวี่ถงกำลังหงุดหงิดเพราะอดนอนดูแลหลานชายตัวน้อย เดิมทีคิดว่าในที่สุดก็จะได้วางมือเสียที แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเสิ่นซวงอวี่จะยังนิ่งเฉย
คราวนี้เธอระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาคว้าแขนเสิ่นซวงอวี่ไว้
【ให้ตายสิ เธอแอบอยู่ข้างหลังมาตลอดเหรอเนี่ย! ที่แท้ก็รอไม่ไหว รีบมาผลัดเวรนี่เอง!】
ร่างกายของเสิ่นซวงอวี่ยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่ เรี่ยวแรงจึงสู้ซ่งอวี่ถงไม่ได้ ถูกอีกฝ่ายลากให้ลุกขึ้นมาโดยตรง
“ในที่สุดก็เลิกเสแสร้งแล้วใช่ไหม?! เจ๋อเอ๋อร์คิดถึงเธอขนาดนั้น เธอกลับไม่เห็นใจเขาสักนิด ใจดำถึงขั้นไม่สนใจไยดีได้จริง ๆ จวนโหวของเราคิดยังไงถึงได้แต่งผู้หญิงใจแคบ ไร้มารยาทอย่างเธอเข้ามา ก็แค่เคยเข้าใจเธอผิดไปครั้งเดียวไม่ใช่หรือไง ถึงกับต้องวางท่าแบบนี้เลยหรือ?!”
ซ่งอวี่ถงทำตัวราวกับหญิงเสียสติ ดวงตาถลึงมองอย่างดุดัน ถึงขั้นคิดจะลากอีกฝ่ายออกไปให้ได้