จางเสี่ยวเสี่ยวเกาหัว พลันสังเกตเห็นว่าตรงข้อมือมีรหัสชุดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา เธอหรี่ตามองอย่างสงสัย ยกมือขึ้นถูอยู่หลายทีแต่ก็ไม่หลุด จึงคลำหาแว่นมาสวมแล้วเพ่งดูอย่างจริงจัง นี่มันอะไรกันเนี่ย??
เซียวอิ่นชวนเห็นเธอมองอย่างตั้งใจ จึงหยุดเดินแล้วถามอย่างสงสัยว่า “กำลังดูอะไรอยู่?”
“ที่แท้เธอก็สายตาสั้นจริง ๆ เหรอ?” เขานึกว่าเธอสวมแว่นเลนส์ใสเพื่อทำเท่เสียอีก
จางเสี่ยวเสี่ยวมองเขาราวกับมองคนปัญญาอ่อน “ฉันจะแกล้งทำเป็นสายตาสั้นไปทำไม?”
เซียวอิ่นชวนมองกลับมาแล้วตอบอย่างจริงจัง “เพื่อให้ดูไม่เด่นไง”
จางเสี่ยวเสี่ยว: ………
เมื่อก่อนทำไมเธอไม่เคยรู้สึกว่าเถ้าแก่ใหญ่สมองมีปัญหานะ? สมกับคำที่ว่าระยะห่างทำให้ทุกอย่างดูงดงามขึ้นจริง ๆ
จางเสี่ยวเสี่ยวสวมแว่นให้เข้าที่ “ขอบใจที่ถามนะ นอกระยะ 3 เมตร ฉันแยกเพศไม่ออก พอเกิน 5 เมตรก็จำญาติไม่ได้ ถ้าเกิน 10 เมตร คนกับสัตว์ก็แยกไม่ออก แล้วจะต้องแกล้งทำไปเพื่ออะไร? ถ้าเลือกได้ ฉันอยากให้พลังพิเศษของตัวเองช่วยเพิ่มความชัดของสายตา”
พูดจบเธอก็เปลี่ยนเรื่อง เริ่มหยั่งเชิงอีกฝ่าย แล้วหันไปมองเซียวอิ่นชวนซึ่งอยู่ข้างเตียงของตัวเอง “คุณมีพลังพิเศษไหม?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
เซียวอิ่นชวนมองเธอ ก่อนยิ้มตอบ “มี แต่ไม่บอกหรอก”
พูดจบก็เดินจากไป
จางเสี่ยวเสี่ยวหน้าบึ้ง อดหรี่ตามองแผ่นหลังเขาไม่ได้ หมอนี่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ เมื่อก่อนก็หน้าหนาไร้ยางอายแบบนี้อยู่แล้วหรือไง?
เธอลองคิดดูให้ดี
เมื่อก่อนอีกฝ่ายเป็นหัวหน้าระดับสูงสุดของเธอ เธอแทบไม่ได้ติดต่อกับเขาเท่าไรนัก นาน ๆ ครั้งถึงจะได้เจอกันเพราะประชุม