10 นาทีต่อมา
เจียงเย่ยืนอยู่หน้โต๊ะบิลเลียด มุมปากกระตุกพลางมองเย่เฉิงหยิบไม้คิวออกจากชั้นวางบนผนังอย่างคล่องแคล่ว เธอใช้ชอล์กถูหัวไม้คิว ก่อนมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
“ไงเพื่อน เล่นบิลเลียดสนุกไหมล่ะ~”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มใจไม่ให้โทรแจ้งตำรวจทันที ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “เอ่อ...เสี่ยวเย่ ฉันมีเรื่องอยากถาม ไม่ถามแล้วมันอึดอัด”
เย่เฉิงเลิกคิ้วอย่างจริงจัง “ถามสิ”
เจียงเย่ชี้โต๊ะบิลเลียดตรงหน้า แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ “ไหนบอกว่าจะพาไปห้องดูหนังส่วนตัวไง ไหนบอกว่าจะบริการไง แล้วนี่มันอะไร ทำไมกลายเป็นเล่นบิลเลียดไปได้?”
เย่เฉิงกลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา ก่อนหมุนตัวเดินไปยังจุดเปิดเกมแล้วจัดลูกลงในสามเหลี่ยม
“นายพูดเรื่องห้องดูหนังส่วนตัวอะไร ฉันฟังไม่เห็นเข้าใจเลย”
เธอเงยหน้าขึ้น ขยิบตาให้เจียงเย่ “ฉันเป็นผู้ช่วยสอนบิลเลียดที่นี่ ก็บริการนายอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
เจียงเย่ “...”
เขาชี้ไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็แกว่งบัตรสมาชิกที่เย่เฉิงยัดให้ตอนเข้ามา
“ไม่ใช่ห้องดูหนังส่วนตัวเหรอ? เธอไม่ได้บอกว่า 800 ต่อชั่วโมง 1,500 ต่อสองชั่วโมงหรือไง? แล้วทำไมเมื่อกี้พนักงานหน้าเคาน์เตอร์บอกว่า 8 ชั่วโมงล่ะ?”
เย่เฉิงจัดลูกเสร็จแล้ว เธอยืดตัวขึ้น หยิบไม้คิวขึ้นมาถือ สีหน้าซื่อ ๆ
“ฉันบอกตอนไหนว่า 800 ต่อชั่วโมง?”
เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วอธิบาย “800 นั่นเป็นราคาห้องดูหนังส่วนตัวฝั่งโน้น ส่วนผู้ช่วยสอนบิลเลียดฝั่งนี้คิดชั่วโมงละ 200 อยู่แล้ว 1,500 เล่นได้ 8 ชั่วโมง ฉันลดให้ตั้ง 100 ไม่เห็นมีปัญหาตรงไหนเลยเพื่อน”
เจียงเย่ “...”
เขาถูกเธอจัดชุดใหญ่จนมึนไปหมด จึงย้อนนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่ให้ดี
เหมือนว่า...อาจจะ...น่าจะ...
เย่เฉิงไม่เคยพูดชัด ๆ จริง ๆ ว่าตัวเองเป็นพนักงานนั่งเป็นเพื่อนในห้องดูหนังส่วนตัว