กว่า 40 นาทีต่อมา รถบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 5 ค่อย ๆ แล่นเข้าสู่เขตมหาวิทยาลัยเสิ่นเป่ย ก่อนจะจอดสนิทหน้าอาคารไท่อัน
เจียงเย่หันไปมองเย่เฉิงที่หลับสนิทอยู่บนเบาะข้างคนขับ แล้วก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้ใจกล้าไม่เบาเลย หลับมาตลอดทาง แถมยังไม่รู้สึกสักนิดว่าการนั่งรถผู้ชายแปลกหน้ามันมีปัญหาตรงไหน
“คนสวย ตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว”
เย่เฉิงส่งเสียงอืออย่างงัวเงีย ขนตายาวกระพืออยู่สองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอนั่งนิ่งด้วยแววตาพร่ามัวอยู่หลายวินาที ราวกับกำลังรีบูตสมอง จากนั้นถึงหันไปมองเค้าโครงอาคารที่คุ้นตานอกหน้าต่าง แล้วพึมพำเสียงอู้อี้ว่า “ถึงแล้วเหรอ...”
เย่เฉิงส่ายหัวสองสามที ก่อนจะคลำหารองเท้าแล้วสวม จากนั้นก็เปิดประตูรถ “ขอบคุณนะคะ... งั้นฉันไปแล้ว”
พอเห็น “เทพเจ้าแห่งโชคลาภ” กำลังจะหนี เจียงเย่ก็รีบปลดเข็มขัดนิรภัย ลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปยืนข้างประตูฝั่งผู้โดยสาร รอยยิ้มจริงใจผุดขึ้นบนใบหน้า
“คนสวย ดูจากสภาพแล้วคุณยังไม่สร่างดีเลย ให้ผมส่งขึ้นไปข้างบนไหม? ดึกขนาดนี้แล้ว อยู่คนเดียวไม่ปลอดภัยหรอก อีกอย่าง การได้เจอกันก็เป็นวาสนา งั้นเราเพิ่มวีแชตกัน... เฮ้ย เชี่ย!”