ภายในเรือนของหัวอิงอบอวลด้วยกลิ่นยาขมจาง ๆ เด็กหญิงตัวน้อยนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ครั้นเห็นบิดาเข้ามา แววตาจึงมีประกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นมือออกไปเรียก «ท่านพ่อ»
สีหน้าของฮั่วหยงอ่อนโยนลงเล็กน้อย เขานั่งลงข้างเตียงและยื่นมือไปแตะหน้าผากบุตรสาวเพื่อวัดอุณหภูมิ
«มิใช่ว่าเพิ่งดีขึ้นบ้างแล้วหรือ?» เขาหันไปถามหัวอิง
หัวอิงกำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา นางสะอื้นกล่าวว่า «เพียงออกไปข้างนอกเมื่อช่วงเช้าแล้วถูกลมมาเล็กน้อย ใครจะคิดว่าพอกลับมาก็มีไข้ขึ้นเสียแล้ว ตอนนั้นข้าจึงให้ซูเอ๋อร์กินยาเม็ดบำรุงร่างกายไปหนึ่งเม็ด แต่ยามนี้… ท่านพี่ ร่างกายของซูเอ๋อร์อ่อนแอถึงเพียงนี้ ต่อไปจะทำอย่างไรดี?»
ฮั่วหยงเหลือบมองนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำ «อย่าพูดจาบั่นทอนกำลังใจเช่นนี้»
จากนั้นเขาก็มองบุตรสาว «ซูเอ๋อร์ตั้งใจกินยาเสีย ร่างกายก็จะค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น ใช่หรือไม่?»
เด็กหญิงพยักหน้าอย่างรู้ความ «อืม ซูเอ๋อร์จะเชื่อฟังและกินยา»
เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์อันอบอุ่นระหว่างบิดากับบุตรสาว หัวอิงก็รู้สึกพึงพอใจอยู่ในใจ
นี่คือชายของนางและบุตรสาวของนาง พวกเขาต่างหากคือครอบครัวที่แท้จริง