นายท่านฮั่ว: ---
ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แสดงว่าเจ้าก็เต็มใจ ข้ายังจะเข้าไปก้าวก่ายได้หรือ?
นายท่านฮั่วเกษียณจากราชการไปเมื่อปีก่อน ทั้งที่รับราชการมาทั้งชีวิต ตำแหน่งกลับยังไม่สูงเท่าฮั่วหยงที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นเมื่อปีก่อน เขาเองก็อยากลากบุตรชายไปด่าที่มุมหนึ่งสักยก แต่กลับไม่มีความมั่นใจพอ
ฮูหยินกู้กล่าวว่า “ตามหลักแล้ว ในเรือนของเจ้าก็ควรมีคนรู้ใจสักคน แต่ไร้ความชอบความดีแล้วเลื่อนขึ้นเป็นอนุภรรยาชั้นสูงเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวหรือว่าคนข้างนอกจะลือกันว่าเจ้าลุ่มหลงในรูปโฉมจนขาดสติ”
นายท่านฮั่วกระแอมเบา ๆ เมื่อวานหมอหลวงเฉินมิได้บอกหรือว่าเจ้ารองมีทีท่าว่าจะเสพสุขเกินพอดี
บุตรโตแล้ว ย่อมห้ามไม่อยู่
ฮั่วหยงกล่าวว่า “ความชอบความดีนั้นจะมีไม่ช้าก็เร็ว เรื่องในเรือนของบุตรเพียงแค่แจ้งให้ท่านพ่อท่านแม่ทราบ จะได้รู้เรื่องไว้”
ความหมายก็คือไม่ได้มาปรึกษา เพียงแจ้งให้ทราบก่อนออกจากจวนเท่านั้น
ฮูหยินกู้ถึงกับพูดไม่ออก นางให้กำเนิดบุตรชายสามคน บุตรสาวสองคน บุตรชายคนรองกับบุตรชายคนโตห่างกันสามปี ด้านบนยังมีพี่สาวที่ร่างกายอ่อนแออยู่คนหนึ่ง หลังคลอดบุตรชายคนรองได้ไม่ถึงสองปี นางก็ให้กำเนิดบุตรชายกับบุตรสาวฝาแฝดอีกคู่
บุตรชายคนเล็ก บุตรสาวคนเล็ก บุตรสาวร่างกายอ่อนแอ และบุตรชายคนโตที่ถึงวัยเข้าเรียนแล้ว ต่างก็แย่งชิงเวลาส่วนใหญ่ของนางไป
ฮั่วหยงเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เล็ก ความทรงจำเดียวที่ฮูหยินกู้มีต่อฮั่วหยงในวัยเยาว์ซึ่งร้องไห้งอแงตามหานาง คือปีหนึ่งที่เขาล้มป่วย
ปีนั้นไร่นาทางเหนือของตระกูลถูกภัยน้ำค้างแข็งทำลายไปหลายแปลง เงินจากผลผลิตที่ส่งกลับมามีเพียงครึ่งเดียว ขณะที่นายท่านกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการเลื่อนตำแหน่ง นางจัดการเรื่องเหล่านี้จนหัวหมุน
หลังจัดการงานทั้งวันเสร็จ นางก็แวะไปดูฮั่วหยง เด็กตัวน้อยนอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนาหนัก ใบหน้าซีดขาว นางลูบแก้มเขาแล้วถามว่า “เหตุใดจึงไม่เชื่อฟังเล่า”
ฮั่วหยงตัวน้อยสูดจมูก “บุตรเชื่อฟังแล้ว”
ฮูหยินกู้ยิ้ม นั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเวลาครึ่งชั่วยามหรือหนึ่งเค่อ แล้วก็ถูกแม่นมเรียกตัวไปเพราะฮั่วซีกับฮั่วอิ่งสำรอกนม