เย่หมิงรู้สึกว่าตนยังพอใจอยู่บ้าง อีกอย่าง ยามนี้ต่อให้นางรู้สึกเช่นไร ก็ไม่มีใครใส่ใจอยู่ดี
แล้วจะหาเรื่องกลุ้มใจไปไย
หัวอิงคงไม่คิดว่านางจะชี้นำความคิดของฮั่วหยงหรือจินซื่อได้กระมัง?
ทางด้านเหอซื่อไม่คาดคิดเลยว่า อี๋เหนียงเย่จะยึดครองท่านรองฮั่วได้ติดต่อกันหลายวัน แต่กลับเป็นคนไม่แย่งชิงสิ่งใดเสียอย่างนั้น ทำให้นางเสียแรงคิดอ่านไปตั้งมากมาย
หลังหัวอิงตามสะใภ้รองไปแล้ว เหอซื่อก็ยังอดเดินเข้ามาเตือนเย่หมิงด้วยความหวังดีไม่ได้ “อี๋เหนียงเย่ หลังจากคนใหม่เข้าจวนแล้ว คนที่ลำบากที่สุดก็คือเจ้า ควรเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าสักหน่อย”
อย่างเช่นเกลี้ยกล่อมให้ท่านรองมอบฐานะอย่างเป็นทางการแก่นาง
เย่หมิงพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวขอบคุณในความหวังดีของอีกฝ่าย ไม่รู้เพราะเหตุใด บรรดาคนใกล้ชิดนางกลับร้อนใจยิ่งกว่านางเสียอีก
เมื่อเงยหน้ามองวัดเหนียงเหนียงที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางสีเขียวจากเชิงเขา ก็ชวนให้รู้สึกราวกับเป็นอารามเซียนในหมู่เมฆและขุนเขา
ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิบานสะพรั่งสองข้างทาง เป็นช่วงที่แสงวสันต์งดงาม ผู้คนสัญจรไปมามีให้เห็นทุกแห่ง บางช่วงของทางขึ้นเขาค่อนข้างแคบ ต้องหลีกทางให้เกี้ยวหามอยู่บ้าง
เย่หมิงเป็นคนเดียวที่ไม่ได้นั่งเกี้ยว ก่อนขึ้นเขา ซีอวี๋เดินมาบอกนางว่า “ฮูหยินกล่าวว่า เดินขึ้นเขาไปขอบุตรจะศักดิ์สิทธิ์กว่า อี๋เหนียงเพิ่งเข้าจวน นับเป็นช่วงเวลาดีที่จะขอบุตร อดทนหน่อย เดินขึ้นเขาเถิด”
ซีอวี๋เป็นคนรอบคอบไม่ตกหล่นมาแต่ไหนแต่ไร แม้แต่คำพูดบีบบังคับคนยังพูดออกมาได้ไพเราะถึงเพียงนี้
เย่หมิงจะพูดอะไรได้อีก
ยังดีที่ร่างเดิมมิใช่คนที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ส่วนชาติก่อนนางเองก็ปีนเขาออกกำลังกายในยามว่างจากงานอยู่บ่อยครั้ง
การปีนขึ้นไปยังวัดเหนียงเหนียงที่มีบันไดราวร้อยขั้นเช่นนี้ จึงไม่ได้ลำบากนัก
ความเร็วที่เย่หมิงเดินขึ้นไปถึงยอดเขาไม่ได้ช้ากว่าความเร็วที่จินซื่อกับคนอื่น ๆ นั่งเกี้ยวขึ้นมาเท่าใดนัก
วัดเหนียงเหนียงขึ้นชื่อว่าธูปศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเดินเข้าไปด้านใน ก็เห็นแต่สตรีวัยสาวและวัยกลางคนเดินเข้าออก