พอเห็นนางกล่าวถึงเรื่องบุตรอีกครั้ง แววตาของจินซื่อก็หม่นลง
ดูเหมือนเรื่องนี้จะกลายเป็นปมในใจที่นางก้าวข้ามไม่ได้ไปตลอดกาล แต่นางเคยทำอะไรแซ่เหอหรือ?
ไม่เคยเลย!
เวลานั้นหัวอิงเดินเข้ามาจากด้านนอก คนที่ปกติอ่อนโยนและดูอ่อนแอ พลันระเบิดอารมณ์ขึ้นมา “อนุแซ่เหอ ท่านยังมีมโนธรรมอยู่หรือไม่? สะใภ้รองปฏิบัติต่อพวกเราอย่างไร ท่านกลับคาดเดาเช่นนี้ได้อย่างไร?”
เย่หมิงเหลือบมอง เห็นสาวใช้ก้มหน้าคนหนึ่งเดินตามหัวอิงเข้ามา
อนุแซ่เหอหันขวับมา ดวงตาดุดัน “หัวอิง ใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าเป็นสุนัขรับใช้ที่ภักดีของสะใภ้รอง? เจ้ากล้าสาบานหรือไม่ว่า ตอนนั้นหากข้าดูแลครรภ์อย่างสงบเสงี่ยม เด็กคนนั้นจะคลอดออกมาอย่างปลอดภัยได้?”
เสียงเคาะโต๊ะ “ต๊อก ๆ” ไม่ดังนัก ทว่ากลับทำให้คนทั้งสองที่กำลังโต้เถียงกันเงียบลง
ฮั่วหยงกล่าวกับหัวอิง “ให้สาวใช้ของเจ้าออกมาพูด”
หัวอิงไม่กล้าโต้เถียงกับแซ่เหอต่อ จึงเบี่ยงตัวเปิดทางให้สุยอวี่ สาวใช้คนสนิทที่อยู่ด้านหลัง
สุยอวี่คุกเข่าลง ตัวสั่นงันงก ยังไม่ทันเอ่ยปาก น้ำตาก็ไหลพราก “เรียนนายท่านรอง บ่าวไม่รู้อะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
แซ่เหอร้องไห้พลางกล่าวว่า “นายท่านรอง สาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้อยู่ใกล้บริเวณนั้นในตอนนั้นเจ้าค่ะ”
อนุแซ่เหอไม่เหลือท่าทีดุดันอย่างเมื่อครู่อีกแล้ว นางสะอื้นเสียงเบา “นายท่านรอง ข้าไม่กล้าโป้ปด ตอนตกน้ำ สาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้มองอยู่ นางต้องเห็นท่าทางของสุยเมิ่งชัดเจนแน่นอน”