เย่หมิงนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างโต๊ะ พลางโบกพัดไปด้วย ท่าทางผ่อนคลายไม่น้อย ทว่าอากาศร้อนขึ้นทุกที เพียงโบกพัดก็แทบช่วยคลายร้อนไม่ได้แล้ว
ยุคนี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่รู้ว่าฐานะของนางในยามนี้มีสิทธิ์ใช้น้ำแข็งหรือไม่
สุยอวิ๋นวิ่งตึงตังจากหน้าประตูเข้ามาในห้อง “อนุ ท่านไม่ร้อนใจบ้างเลยหรือเจ้าคะ”
แม้เย่หมิงจะไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่คนในจวนต่างก็เคยชินกับการเรียกนางว่าอนุ
เย่หมิงโบกพัดให้นางกำนัลตัวน้อยที่เหงื่อผุดเป็นเม็ดตรงปลายจมูก “ข้าจะร้อนใจเรื่องใด”
สุยอวิ๋นเหลือบมองความคึกคักด้านนอก “พี่ซีเย่ว์งดงามถึงเพียงนั้น ทั้งยังมีสะใภ้รองหนุนหลัง ท่านไม่กลัวหรือว่าในภายหน้าท่านรองจะไม่มาหาท่านอีก”
เย่หมิงยิ้ม “เฮ้อ ต่อให้ข้าร้อนใจ ก็ห้ามท่านรองไม่ให้ไปในที่ที่เขาอยากไปไม่ได้อยู่ดี”
สุยอวิ๋น: …
อนุเย่ไม่รู้จักร้อนใจบ้างจริง ๆ หรือ
หลี่แม่นมอุ้มไหเล็กใส่แยมกุหลาบเข้ามาจากด้านนอก พลางยิ้มกล่าวว่า “ถึงอย่างนั้น ยามอนุพบหน้าท่านรองก็ต้องแสดงท่าทีหึงหวงบ้างเจ้าค่ะ”
แต่คืนนี้ท่านรองคงไม่มาหรอกกระมัง ซีเย่ว์ผู้นั้นมีกลิ่นอายของผู้รู้หนังสือที่อนุเย่ไม่มีอยู่จริง สตรีอ่อนโยนและเอาใจเก่งเช่นนี้ ไม่มีบุรุษคนใดไม่ชอบ
ถึงกระนั้น อนุเย่ก็คงไม่ถูกท่านรองทอดทิ้งในทันที หลี่แม่นมเห็นท่านรองเอาใจใส่อนุเย่มาตลอดหลายวัน จึงยังเชื่อมั่นในตัวอนุเย่อยู่มาก
“หึงหวงหรือ” เย่หมิงดูคล้ายจะทำไม่เป็น เพราะนางคิดว่าตนเป็นคนมีเหตุผลมาโดยตลอด
ต่อให้ฮั่วหยงเป็นคนรักของนาง หากคนรักคิดมีใจให้หญิงอื่น นางก็แค่เลิกรา ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นถิ่นของฮั่วหยง ทว่าเมื่อเห็นสีหน้ามั่นอกมั่นใจของหลี่แม่นม เย่หมิงก็พยักหน้า “ข้าจะลองดู”
ประจวบเหมาะวันนี้งานของฮั่วหยงไม่หนักนัก เขาจึงกลับเรือนหลังในยามเที่ยง ทันทีที่เข้ามาในเรือนเล็กฝั่งตะวันออกก็สังเกตเห็นความผิดปกติ จากนั้นจึงเห็นสตรีท่าทางอ่อนช้อยคนหนึ่งวิ่งจากห้องด้านหน้าออกมาถึงประตู
ซีเย่ว์รีบร้อนคำนับ เสียงอ่อนหวานราวหยาดน้ำผึ้ง “คารวะท่านรอง อนุ…”