“เป็นอะไรไป?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง มือใหญ่แสนอบอุ่นข้างหนึ่งประคองแขนของนางไว้
เย่หมิงหันกลับไปสบดวงตาลึกล้ำดำขลับคู่นั้น พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
นางมองผิดไปหรือ?
ฮั่วหยงกำลังเป็นห่วงนางอย่างนั้นหรือ?
ฮั่วหยงประคองนางไปด้านข้าง ซีเย่ว์รีบร้อนออกมาจากห้องด้านใน ยอบกายคารวะ “นายท่านรอง”
นางมองเย่หมิงอย่างลำบากใจแวบหนึ่ง
ฮั่วหยงกล่าวกับเย่หมิงว่า “เจ้ากลับไปก่อน”
ซีเย่ว์กำมือทั้งสองข้างที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อแน่นจนเลือดแทบไม่หล่อเลี้ยง ปล่อยให้ความริษยาและความไม่อยากเชื่อถาโถมอยู่ในใจ
นายท่านรองจะชอบผู้หญิงอย่างซีจูได้อย่างไร?
ต้องเป็นเพราะไม่พอใจที่สะใภ้รองจัดสาวใช้ปรนนิบัติซึ่งไร้ทั้งความสามารถและรูปโฉมเช่นนี้ให้ จึงจงใจไปให้เกียรตินางถึงสองวันติดเป็นแน่
ตอนเย่หมิงออกจากประตู นางบังเอิญได้ยินซีเย่ว์กล่าวว่า “นายท่านรอง ไม่ใช่ว่าสะใภ้รองจงใจให้อี๋เหนียงซีจูมาปรนนิบัติท่าน นางเพิ่งติดตามท่านได้สองวันก็วางอำนาจบาตรใหญ่...”
ถ้อยคำหลังจากนั้นเลือนหายไป เย่หมิงยิ้มน้อย ๆ ไม่คิดจะตั้งใจฟังให้จบ
คำใส่ร้ายเล็กน้อยแค่นี้ ยังทำอะไรนางไม่ได้
ภายในห้อง
จินซื่อคลุมผ้าห่มผืนหนึ่งไว้บนกาย เอนกายอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวอิดโรย ครั้นเห็นฮั่วหยงเดินเข้ามา นางก็พยุงกายลุกขึ้นนั่ง
“ทำให้นายท่านรองเห็นเรื่องน่าขันแล้ว ข้าควบคุมบ่าวไพร่ไม่เข้มงวด คนรอบกายเหล่านี้แต่ละคนดูเหมือนรักษากฎระเบียบดี ใครจะคิดว่าพวกนางจะอาศัยความโปรดปรานจนกำเริบเสิบสาน”