แม่นมโต้วซึ่งอยู่ข้างกายฮูหยินกู้เดินออกมาต้อนรับ พลางยิ้มกล่าวว่า “สะใภ้รอง เชิญเข้ามาเจ้าค่ะ”
ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ ยิ่งสุภาพนอบน้อมต่อกันเพียงใด ก็ยิ่งแสดงว่าไร้เยื่อใยต่อกันเพียงนั้น
ฮูหยินกู้พลิกสมุดบัญชีตรงหน้า โดยไม่แม้แต่จะมองจินซื่อที่ยืนอยู่เบื้องล่าง “เช้าตรู่เช่นนี้มาหาข้า มีธุระอันใดหรือ?”
จินซื่อรีบยิ้มตอบ “สะใภ้เย็บผ้าคาดหน้าผากไว้ชิ้นหนึ่ง คิดว่าจะนำมาให้ท่านแม่ลองสวมแต่เช้าเจ้าค่ะ”
“มีน้ำใจแล้ว” ฮูหยินกู้ยังคงคร้านจะเงยหน้า “วางไว้ตรงนั้นเถิด ฝีมือเย็บปักของเจ้าแต่ไหนแต่ไรก็ดีอยู่แล้ว คงไม่มีตรงไหนไม่เหมาะกระมัง”
จินซื่อจึงส่งให้แม่นมโต้ว แต่ไม่มีทีท่าว่าจะกลับ
ฮูหยินกู้ถามว่า “อย่างไร ยังมีธุระอีกหรือ?”
จินซื่อแน่ใจแล้วว่านางไม่ได้พูดเรื่องให้ท่านรองรับอนุเพิ่มจากข้างนอก จึงรู้สึกโล่งใจเป็นอันมาก “สะใภ้อยากขออนุญาตเจ้าค่ะ วันที่สิบห้าของเดือนนี้มีงานวัดที่ศาลาเทพธิดาปี้เสียชานจวิน ณ ชานเมืองตะวันตก สะใภ้คิดจะพาพวกแซ่เหอไปจุดธูปขอบุตร แล้วบริจาคเงินค่าน้ำมันตะเกียงสักหน่อยเจ้าค่ะ”
“แม่นมโต้ว จำไว้ว่าเตรียมเกี้ยวกับม้าให้เรือนรองล่วงหน้าด้วย” ฮูหยินกู้กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางปรายตามองจินซื่อ “ปีที่ผ่าน ๆ มาไม่รู้ว่าผูกตุ๊กตาขอบุตรไปตั้งเท่าไรแล้ว เจ้าเอาเวลาไปหาหมอหญิงฝีมือดีมาดูอาการเสียเถิด เรื่องขอบุตรปล่อยให้อนุทั้งสามไปก็พอ หัวอิงเคยคลอดบุตรแล้ว ให้คนบริจาคเงินค่าน้ำมันตะเกียงในนามของนางเพื่อคุณหนูซู่ เงินส่วนนี้เบิกจากบัญชีกลาง ไม่ต้องให้เจ้าออกเงิน”
ถ้อยคำเพียงสองประโยคไม่เพียงฉีกหน้าจินซื่อ แต่ยังเหยียบย่ำซ้ำลงกับพื้น ใบหน้าจินซื่อแดงคล้ำด้วยความอับอาย ครู่ใหญ่จึงค่อยยิ้มคารวะ “ท่านแม่กล่าวถูกแล้ว สะใภ้จะจดจำไว้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินกู้สั่งว่า “แม่นมโต้ว ไปเบิกเงินห้าสิบตำลึงให้เรือนรอง”
จินซื่อร้อนใจ รีบบอกว่าจะใช้เงินส่วนตัวของนางเอง ฮูหยินกู้กล่าวเรียบ ๆ ว่า “หากใช้เงินส่วนตัวของเจ้า ผู้คนคงหัวเราะเยาะลูกชายข้าจนตาย เอาละ อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงหน้าข้า”
จินซื่อเดินพ้นเรือนหลักมาไกลแล้ว จึงค่อยสบถอย่างเคียดแค้น “ยายเฒ่าหน้าไม่อาย”