แม้เย่หมิงจะเอาใจฮั่วหยงเป็นหลัก แต่ก็ไม่ได้อยากต้องคอยคิดหาวิธีเอาใจเขาทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเสียหน่อย
แต่หากรับมือกับคำถามเช่นนี้ด้วยการตอบเพียงว่า “ไม่มี” ก็ฟังดูห้วนแห้งและไร้ความจริงใจเกินไป
เย่หมิงเองก็พูดไม่ได้หรอกว่า “ท่านรองน่ารักถึงเพียงนี้ ต่อให้เอาใจอยู่ตลอดก็ไม่มีวันเบื่อ”
ในดวงตาของฮั่วหยงมีแต่รอยยิ้ม ท่าทางที่นางใช้ความคิดอย่างสุดกำลังเพื่อเอาใจเขานั้นช่างน่าสนใจ
เย่หมิงนึกคำหวานไม่ออก จึงโน้มตัวเข้าไป ใช้การกระทำจริงปิดริมฝีปากเขาไว้
ฮั่วหยงถูกนางจูบจนหลุดเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนยื่นมือโอบเอวบาง แล้วพลิกจากฝ่ายถูกกระทำเป็นฝ่ายรุกอย่างรวดเร็ว
จนยามเซินล่วงเข้าสู่ช่วงปลาย ฮั่วหยงก็ยังไม่จากไป เย่หมิงนึกว่าเขาเพียงพูดส่ง ๆ เพื่อเอาใจนางที่อยากพบพ่อของคุณหนูใหญ่ ครั้นเห็นเขาลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าที่ยังเรียบร้อยดี นางจึงรู้ว่าเขาจะไปจริง
“ข้าจะไปเรือนฉุยอวิ๋นสักเที่ยว เจ้าเองกินมื้อเย็นเถิด”
“อืม” เย่หมิงพยักหน้า “ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
มีอารมณ์บางอย่างวูบผ่านดวงตาดำสนิทของฮั่วหยง ก่อนเขาจะก้มลงจูบหน้าผากนางอีกครั้ง
เย่หมิงรู้สึกอยู่เสมอว่าคืนนั้นนางเอาใจเขาเกินไป ท่านรองฮั่วจึงดูเหมือนมีบางอย่างเพิ่มขึ้นต่อความรู้สึกที่มีต่อนาง
เมื่อฮั่วหยงไปถึงเรือนฉุยอวิ๋น ฟ้าก็มืดลงแล้ว ทั่วทั้งฟ้าดินเงียบสงัดในยามโพล้เพล้ แม้แต่นกกระจอกไม่กี่ตัวใต้ชายระเบียงก็เงียบเสียงลง
หัวอิงเห็นท่านรองมาในยามนี้ก็ยินดีอย่างยิ่ง เป็นไปตามคาด ฮั่วหยงถามถึงคุณหนูซู่ที่แม่นมอุ้มออกมา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “วันนี้พ่อจะกินข้าวกับซู่เจี่ย ดีหรือไม่?”
เด็กหญิงขี้อายและกลัวคนเพราะสุขภาพอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก จึงพยักหน้าเบา ๆ
ฮั่วหยงยื่นมืออุ้มบุตรสาว ทว่าพอเห็นคนรอบข้างต่างมีสีหน้าราวกับกลัวเขาจะเหนื่อย ทั้งยังกลัวเขาทำเด็กตก จึงส่งเด็กให้แม่นมที่อยู่ข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว
“ตั้งโต๊ะเถิด” ฮั่วหยงเดินเข้าไปในห้องหลักก่อน
“เจ้าค่ะ” รอยยิ้มในดวงตาของหัวอิงดูราวกับแผ่ออกมาจากใจ นางรู้อยู่แล้วว่ามารดากับบุตรสาวมีที่ทางในใจท่านรอง
บนโต๊ะอาหารเงียบสงัด
เด็กหญิงแอบมองบิดาอย่างระมัดระวังเป็นระยะ ทำให้ฮั่วหยงทั้งจนใจทั้งขบขัน