เย่หมิง: …พูดไปตั้งมากมายแล้ว ยังติดใจคำว่า ‘อย่า’ ที่นางเอ่ยเมื่อครู่อีกหรือ?
นางคุกเข่านั่งเฉียงอยู่ตรงหน้าเขา
ยามนี้ฮั่วหยงสวมเพียงเสื้อตัวในตัวโคร่งที่เปิดอ้า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องที่ได้รูปแน่นกระชับ
เย่หมิงเหลือบมอง ก่อนกลืนน้ำลายอย่างไม่ให้เห็นชัดนัก แล้วโน้มตัวไปจุมพิตริมฝีปากที่เม้มแน่นของเขาเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากของเขาขยับ อีกทั้งหางตายังเห็นมุมปากแข็งกระด้างนั้นยกขึ้น นางจึงจุมพิตตรงมุมปากเขาอีกสองสามครั้ง
จูบให้หายโกรธก่อน แล้วค่อยอธิบาย
ฮั่วหยงประคองเอวนางไว้ เอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “คิดคำพูดไว้แล้วหรือยัง?” ฟังคล้ายกำลังถามว่าคิดหาข้ออ้างไว้หลอกเขาแล้วหรือไม่
เย่หมิงรู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
ฮั่วหยงถามอีกว่า “เช่นนั้นยามนี้ทำต่อได้หรือยัง?”
เย่หมิงยังคงส่ายหน้า
แววพึงใจในดวงตาฮั่วหยงวูบไหวริบหรี่ “หมิงเอ๋อร์ปากหวานราวดอกบัวผลิบาน หรือคำพูดเมื่อครู่ล้วนเป็นเพราะเห็นว่าข้าหลอกง่าย?”
เย่หมิง: …
บุรุษที่ยังไม่สมปรารถนาช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรนนิบัติยากที่สุดในใต้หล้า
นางส่ายหน้า มองฮั่วหยงด้วยแววตาสุกใสแน่วแน่ “ท่านรอง ข้าพึงใจท่าน…”
“ตูม!”
เพียงสี่คำเรียบง่ายกลับทำให้ฮั่วหยงสมองขาวโพลน ราวกับมีหินหนักทุ่มกระแทกกลางอก หลังความชาด้านจากแรงกระแทกผ่านพ้น ความรู้สึกซาบซ่านวาบหวิวก็แผ่ซ่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ
มือใหญ่เรียวยาวที่เห็นกระดูกชัดโอบสตรีตรงหน้าเข้ามา ให้นางนั่งลงบนตัก
เสียงฮั่วหยงแหบพร่าถึงขีดสุด เขาถามช้า ๆ ทีละคำว่า “เจ้า…พึงใจข้าหรือ?”
เย่หมิงไม่คิดเลยว่าเพียงคำสารภาพรักคำเดียวจะทำให้เขาตอบสนองรุนแรงถึงเพียงนี้ หรือที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสารภาพรักกับเขามาก่อน?
เย่หมิงพยักหน้า สีหน้าราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว “ข้าย่อมพึงใจท่านรอง”
หน้าผากที่ร้อนกว่าปกติของบุรุษแนบชิดกับนาง
ริมฝีปากของฮั่วหยงไล้จุมพิตจากหว่างคิ้วนางลงมาอย่างแผ่วเบาละเอียดอ่อน คล้ายแฝงความรู้สึกที่กดเก็บมานาน ทว่าไม่กล้าปลดปล่อยออกมา
ถูกเขาจุมพิตเช่นนี้ เย่หมิงถึงกับลืมคำพูดที่ตั้งใจจะกล่าวต่อ