ต้าถัง: หลี่ซื่อหมินซื้อไม่ไหว เลยจะเอาองค์หญิงมาจ่ายแทน

ตอนที่ 2 ราคาสินค้า

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【เจ้าของระบบโปรดวางใจ ที่นี่คือราชวงศ์ถังในประวัติศาสตร์ธรรมดา ไม่มีเซียนหรือพุทธะอยู่จริง!】

“เช่นนี้ก็ดีแล้ว!”

คำพูดของระบบเปรียบเสมือนยาใจ ทำให้เย่เฉิงเฟิงสงบลง เดิมทีเขายังกังวลว่าหากนำสินค้าจากหมื่นโลกจวนเทียนออกมาขาย จะเป็นเหตุให้ภัยมาถึงตัว แต่ดูตอนนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย

เมื่อครอบครองความสามารถในการแปรสภาพเป็นธาตุแล้ว ในราชวงศ์ถังแห่งประวัติศาสตร์ที่ไร้พลังเหนือธรรมชาติ เขาย่อมเป็นผู้ไร้เทียมทาน

“ให้ตายเถอะระบบ นี่ผมจริง ๆ หรือ? ทำไมเจ้าทำให้ผมหล่อขนาดนี้?”

เมื่อเย่เฉิงเฟิงเดินไปยังกระจกทองแดงข้างเตียง และเห็นใบหน้าของตนในกระจกชัดเจน เขาก็อดตะลึงไม่ได้

หากรูปลักษณ์เดิมของเขาให้คะแนนได้สักหกหรือเจ็ดคะแนน ตอนนี้อย่างน้อยก็คงได้เก้าคะแนนแล้ว ที่ไม่ให้เต็มสิบก็เป็นเพียงคำพูดถ่อมตัวเท่านั้น!

แม้เค้าโครงใบหน้ายังคงเป็นของเขาเหมือนเดิม แต่ระบบได้ปรับแต่งอย่างประณีต ยิ่งกว่าการใช้ฟิลเตอร์เสริมความงามเสียอีก

นอกจากนี้ เดิมทีเขาสูงเพียง 1.75 เมตร แต่ตอนนี้มองอย่างไรก็สูงเกิน 1.85 เมตรแล้ว

รูปร่างของเขาก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน แต่เดิมเป็นรูปร่างมาตรฐานของหนุ่มติดบ้าน ไม่มีกล้ามเนื้อ แถมยังมีพุงน้อย ๆ

ตอนนี้กล้ามเนื้อของเขาได้รูปสมบูรณ์แบบ มองเห็นมัดกล้ามชัดเจน แต่ไม่ใหญ่โตจนเกินไป

【ก่อนข้ามมิติ เจ้าของระบบไม่เคยหวังให้ตนเองหล่อกว่าสี่ยอดบุรุษแห่งเทียนหยา หรือเหลียวเจียวทางใต้ กู่ทางเหนือหรอกหรือ? ตอนระบบปรับแต่งร่างกายให้เจ้าของระบบ จึงได้ใช้อ้างอิงและปรับเปลี่ยนเล็กน้อย】

“ระบบของผมนี่เก่งจริง ๆ!”

เมื่อได้ฟังคำอธิบายจากระบบ เย่เฉิงเฟิงจะพูดอะไรได้อีก? เขาทำได้เพียงเอ่ยชมว่าระบบช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ตอนส่องกระจก เขาเคยพูดเช่นนี้จริง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าระบบที่อาศัยอยู่ในกำไลลูกประคำจะได้ยิน แถมยังถือเป็นเรื่องจริงจังเสียด้วย!

แต่การได้มายังยุคสมัยใหม่ มีรูปลักษณ์ใหม่ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ อันที่จริงก็ไม่เลวเลย

เย่เฉิงเฟิงชื่นชมตัวเองหน้ากระจกทองแดงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกจากห้อง ผ่านลานบ้านไปจนถึงร้านที่หันหน้าออกถนน

เขาสำรวจการจัดวางภายในร้านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าด้วยความพอใจ “ไม่คิดว่าร้านนี้จะกว้างขวางขนาดนี้ วางสินค้าได้ตั้งเยอะ!”

จากนั้นเขาก็แกะกล่องไป๋จิ๋วเอ้อกัวโถว บะหมี่สำเร็จรูป และโคลา แล้วนำแตงโมมาวางเป็นตัวอย่างอย่างละหนึ่งชิ้นบนชั้นสินค้า

ทว่าสิ่งของเหล่านี้วางอยู่บนชั้นแล้วกลับดูโล่งโจ้ง เพราะชนิดสินค้ามีน้อยเกินไปจริง ๆ

ตอนนี้เย่เฉิงเฟิงมีไป๋จิ๋วเอ้อกัวโถว 12 ขวด ขนาดขวดละ 500 มิลลิลิตร แตงโม 108 ผล บะหมี่สำเร็จรูป 12 ถ้วย โคลา 24 ขวด และเกลือ 24 ถุง ทั้งหมดเป็นของกินได้

แต่เขาไม่ขายเกลือ เก็บไว้กินเองดีกว่า มิฉะนั้นเขากลัวว่าจะกินเกลือของราชวงศ์ถังไม่ชิน

ส่วนจักรยานยนต์เป่าหม่า ปืนพก และระเบิดมือ เขาก็ไม่คิดจะขาย ตั้งใจเก็บไว้เป็นของสะสม เพราะคนทั่วไปคงซื้อไม่ไหว

“ระบบ บอกราคาดั้งเดิมของสินค้าเหล่านี้ให้ผมได้ไหม? ผมจะได้ตั้งราคาให้เหมาะสม!”

【ไม่มีปัญหา เจ้าของระบบ!】

เมื่อได้ยินคำขอของเย่เฉิงเฟิง แผงระบบสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สินค้าทุกชิ้นระบุราคาไว้อย่างชัดเจน

1. จักรยานยนต์เป่าหม่า (น้ำมันเต็มถัง) ราคา: 500 ก้วน (เงินแท่ง 500 ตำลึง)

2. ไป๋จิ๋วเอ้อกัวโถวหนึ่งกล่อง (500 มิลลิลิตร × 12 ขวด, แอลกอฮอล์ 52 ดีกรี) ราคา: 1 ก้วน (เงินแท่ง 1 ตำลึง)

3. ปืนกล็อกรุ่น 17 (พร้อมกระสุน 17 นัด) ราคา: 1,000 ก้วน (เงินแท่ง 1,000 ตำลึง)

4. แตงโมหนึ่งรถ (108 ผล) ราคา: 500 เหวิน (ครึ่งก้วน)

5. เกลือหนึ่งกล่อง (24 ถุง) ราคา: 2 ก้วน (เงินแท่ง 2 ตำลึง)

6. บะหมี่สำเร็จรูปหนึ่งกล่อง (12 ถ้วย) ราคา: 300 เหวิน (0.3 ก้วน)

7. โคลาหนึ่งกล่อง (24 ขวด × 500 มิลลิลิตร) ราคา: 500 เหวิน (0.5 ก้วน)

8. ระเบิดมือหนึ่งกล่อง (100 ลูก) ราคา: 2,000 ก้วน (เงินแท่ง 2,000 ตำลึง)

9. แหวนกักเก็บหนึ่งวง (1,000 ลูกบาศก์เมตร) ราคา: 50,000 ก้วน (เงินแท่ง 50,000 ตำลึง)

10. ผลปีศาจหนึ่งผล (ผลปีศาจฟ้าร้องสมบูรณ์แบบ) ราคา: 100,000 ก้วน (เงินแท่ง 100,000 ตำลึง)

“ระบบ ทำไมสินค้าพวกนี้ถึงราคาถูกขนาดนี้?”

【ระบบคำนวณจากกำลังซื้อในปีเจิ้งกวนที่เจ็ด เทียบกับมูลค่าสินค้าในยุคหลัง นี่คือราคาขายของระบบ ส่วนเจ้าของระบบอยากขายเท่าไร ระบบไม่ก้าวก่าย!】

“เข้าใจแล้ว!”

เย่เฉิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดประตูร้านแล้วเดินออกไป

ร้านของเขาตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของตลาดตะวันตก ติดกับตลาดตะวันตก ทางตะวันออกอยู่ติดเขตพระราชวัง และทางใต้เชื่อมกับถนนประตูกวงจิน

ในปีเจิ้งกวนที่เจ็ดมีการแยกเขตย่านที่พักอาศัยกับเขตตลาดอย่างเข้มงวด ย่านที่พักอาศัยมีกำแพงล้อมรอบ ประตูย่านเปิดปิดตามเวลา ห้ามเปิดประตูออกสู่ถนน และห้ามเปิดร้านค้าติดถนน

ส่วนตลาดเป็นเขตการค้า แบ่งออกเป็นตลาดตะวันออกและตลาดตะวันตก การซื้อขายทั้งหมดต้องกระทำภายในตลาด

เวลาเปิดตลาดคือยามอู่ หรือช่วงสิบเอ็ดโมงถึงบ่ายโมง เมื่อเคาะกลอง 200 ครั้ง ตลาดตะวันออกและตลาดตะวันตกก็จะเปิดทำการ

เวลาปิดตลาดคือก่อนพระอาทิตย์ตก เมื่อเคาะกลอง 300 ครั้ง ตลาดทั้งสองแห่งต้องปิดประตูและเก็บกวาด ผู้คนทั้งหมดต้องออกไป

ขณะนี้เป็นเวลาเปิดตลาดในยามอู่พอดี บนถนนด้านนอกมีผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงเรียกลูกค้าดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย คึกคักยิ่งนัก

เมื่อมองถนนอันเจริญรุ่งเรืองและคึกคักตรงหน้า แม้เย่เฉิงเฟิงจะดูสงบนิ่งภายนอก แต่ภายในใจกำลังปั่นป่วน

จนถึงตอนนี้ เขาจึงรู้สึกอย่างแท้จริงว่าตนมาอยู่ในราชวงศ์ถังยุคเจิ้งกวนแล้ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปยังร้านเครื่องเขียนหวังจี้ที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งใจจะทำป้ายร้านให้ร้านของตน

เมื่อเย่เฉิงเฟิงเดินเข้าไปในร้าน กลิ่นหมึกผสมกับกลิ่นไม้จากกระดาษก็โชยเข้าปะทะใบหน้า

เวลานี้เจ้าของร้านกำลังนั่งจัดกระดาษป่านอยู่หลังโต๊ะ เมื่อเห็นคนเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณชายท่านนี้ มาซื้อกระดาษ พู่กัน หรือแท่นฝนหมึกหรือ?”

เย่เฉิงเฟิงประสานมือคารวะ ก่อนชี้ไปทางร้านของตน “เถ้าแก่เกรงใจแล้ว ข้าเป็นเจ้าของร้านของชำแห่งใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ นามว่าเย่เฉิงเฟิง วันนี้มารบกวนท่าน ช่วยเขียนป้ายชื่อร้านให้สักแผ่น”

เมื่อได้ยินดังนั้น เถ้าแก่ก็สนใจขึ้นมา วางกระดาษในมือลงแล้วกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นเพื่อนบ้านใหม่ ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ทราบคุณชายอยากให้เขียนชื่อร้านว่าอะไร?”

“เขียนว่า ร้านของชำจวนเทียน ห้าคำนี้ขอรับ”

“ร้านของชำจวนเทียน?” หวังเฒ่าพึมพำช้า ๆ สองรอบ ลูบเคราสั้นใต้คาง รู้สึกว่าชื่อนี้แปลกใหม่พิสดาร ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับติดหูไม่น้อย

“ชื่อช่างโดดเด่นนัก ฟังดูราวกับเก็บรวบรวมสินค้าพิสดารจากทั่วสารทิศ คุณชายต้องการอักษรแบบใด ขนาดเท่าไร?”

“ใช้อักษรข่ายซูธรรมดาก็พอ ขนาดก็เอาตามมาตรฐานป้ายร้านของย่านนี้ ขอให้เห็นชัดและดูสบายตาก็พอแล้ว”

เย่เฉิงเฟิงยิ้มกล่าวว่า “ต่อไปเราคงได้เป็นเพื่อนบ้านกัน ขอเถ้าแก่หวังช่วยดูแลกันด้วย”

“ได้เลย เพื่อนบ้านกันก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้ว” หวังเฒ่าตอบรับอย่างฉับไว จากนั้นก็คลี่กระดาษป่านสีขาวให้เรียบ หยิบพู่กันขนกระต่ายขึ้นมา แล้วจุ่มลงในหมึกสนเข้มข้น

ปลายพู่กันเคลื่อนไหว หมึกแต้มลงบนกระดาษ ทุกเส้นทุกขีดเรียบร้อยและสง่างาม ไม่นานนัก อักษรข่ายซูอันงามสง่าห้าคำว่า “ร้านของชำจวนเทียน” ก็ปรากฏอยู่บนกระดาษ เปี่ยมด้วยบรรยากาศสุขุมหนักแน่น

หวังเฒ่าวางพู่กันไว้บนแท่น ก่อนเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเย่เฉิงเฟิง “คุณชายลองดู อักษรนี้ถูกใจหรือไม่? หากยังไม่เหมาะ ข้าจะเขียนใหม่”

เย่เฉิงเฟิงก้มลงพิจารณา เห็นว่าอักษรเรียบร้อยทรงพลัง เหมาะจะนำไปติดหน้าร้านอย่างยิ่ง จึงพยักหน้ารัว ๆ “ดีมาก ฝีมือเถ้าแก่หวังไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่ทราบว่าค่าจ้างเท่าไร?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป