หลินเจี้ยนจวินพูดยังไม่ทันขาดคำ ซูเสี่ยวเหมยก็ชะงักมือที่ถือถ้วยชา แล้วเอียงหน้ามองเขา
“ทีมก่อสร้างที่เก่งที่สุดในอำเภอเลยเหรอ? คุณคิดว่ากระดาษปิดหน้าต่างบ้านเรายังปิดไม่มิดพอหรือไง อยากช่วยให้พี่ใหญ่กับพี่รองสบายใจขึ้น เลยจะถอดกางเกงในให้คนเห็นกันไปเลยหรือไง?”
หลินเจี้ยนจวินถูกคำพูดนั้นอุดปาก ความฮึกเหิมที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาหดหายไปทันที เขายกมือเกาท้ายทอยอย่างกระอักกระอ่วน
ซูเสี่ยวเหมยวางถ้วยชาลง แล้วใช้นิ้วสองนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
“จะหาทีมก่อสร้างที่ดีเกินไปก็ไม่ได้ แย่เกินไปก็ไม่ได้เหมือนกัน”
เธอลุกขึ้นเก็บชามตะเกียบบนโต๊ะ พลางเรียงจานไปพลางคิดคำนวณ
“ไปหาทีมของลุงจางในตัวตำบลเถอะ ฝีมือแน่น ราคาเป็นธรรม ที่สำคัญคือปากหนัก แบบบ้านฉันวาดเอง รูปลักษณ์ภายนอกอย่าให้สะดุดตาเกินไป ดูคล้าย ๆ บ้านใหม่ไม่กี่หลังในหมู่บ้านก็พอ แต่ผังภายใน วัสดุ ระบบน้ำไฟ ให้ทำตามมาตรฐานของเรา”
หลินเจี้ยนจวินรับกองชามจากมือเธอไปล้างที่อ่าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยเข้าใจ
“ข้างนอกทำเปลือกเรียบ ๆ แต่ข้างในตกแต่งตามมาตรฐานบ้านหรู?”
ซูเสี่ยวเหมยฮึดฮัดเบา ๆ ถือว่าเป็นการยอมรับ
“อิฐกระเบื้องใช้แบบธรรมดาที่สุด แต่ลงฐานรากให้ลึกขึ้น ผนังหนาขึ้น ทำฉนวนกันความร้อนกับเก็บเสียงให้ครบ หน้าต่างด้านนอกใส่กรอบอะลูมิเนียมธรรมดา ด้านในเปลี่ยนเป็นอะลูมิเนียมแบบสะพานความร้อนต่ำ กำแพงล้อมบ้านไม่ต้องสูงมาก แต่เว้นที่ดินฝั่งใต้ไว้เต็มแปลง พอเข้าฤดูใบไม้ผลิฉันจะปลูกผัก ทำซุ้มองุ่น”
ยิ่งพูด ความเร็วในการพูดของเธอก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ดวงตาเป็นประกายราวกับมีเปลวไฟดวงน้อยอยู่ข้างใน
หลินเจี้ยนจวินขัดชามอยู่ใต้ก๊อกน้ำ อดหันไปมองเธอไม่ได้
ปกติภรรยาไม่ค่อยยิ้ม โดยเฉพาะต่อหน้าคนนอก เธอมักทำตัวอ่อนโยน ไม่แย่งชิงอะไรกับใคร
แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ข้างเตา มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือชี้วาดผังพื้นที่ในลานบ้าน ปากก็รัวบอกตัวเลขกับอธิบายทางเดิน ทุกอณูของเธอเปล่งประกายจากข้างในสู่ข้างนอก
เขามองจนเผลอเหม่อไปนิดหนึ่ง
“เหม่ออะไรอยู่ ชามจะไหลไปหมดแล้วนะ”
ซูเสี่ยวเหมยสะบัดผ้าเช็ดโต๊ะฟาดแขนเขาเบา ๆ