บ้านเก่าของพ่อสามีแม่สามีถูกรื้อสร้างใหม่ ตอนนี้สองผู้เฒ่าจึงอาศัยอยู่ในเต็นท์ชั่วคราวที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ มีแค่เตียงพับหนึ่งหลังกับเตาแก๊สหนึ่งเตา พอประทังชีวิตไปได้
ตอนโจวชุ่ยเฟินเปิดม่านเต็นท์เข้าไป แม่สามีกำลังนั่งเด็ดถั่วฝักยาวอยู่บนเก้าอี้เตี้ย พลางพึมพำอะไรบางอย่าง
「แม่」
แม่หลินเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง 「ชุ่ยเฟินมาแล้ว นั่งสิ」
โจวชุ่ยเฟินยกเก้าอี้พลาสติกมานั่ง ก่อนจะช่วยเด็ดถั่วฝักยาวสองสามฝัก แล้วทำทีเหมือนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ
「แม่ เมื่อวานหลิวหลิงสะใภ้บ้านลูกชายคนรองพาลูกกลับบ้านเดิม แม่รู้ไหม」
มือของแม่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง 「รู้ เจี้ยนหมินบอกแม่แล้ว」
「เฮ้อ」 โจวชุ่ยเฟินถอนหายใจยาว ส่ายหน้า น้ำเสียงเปี่ยมความเสียดายอย่างพอดิบพอดี 「คิดดูสิ ครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ทำไมถึงต้องทะเลาะกันด้วยนะ」
แม่หลินไม่พูดอะไร รอฟังเธอพูดต่อ
โจวชุ่ยเฟินดึงเส้นใยถั่วฝักยาวออกแล้วโยนลงกะละมังเคลือบ ลดเสียงลงราวกับกำลังพูดเรื่องที่ไม่ควรพูด 「แม่ ฉันพูดตามตรงนะ เรื่องที่หลิวหลิงไป จริง ๆ แล้วก็โทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้」
「ทำไมล่ะ」
「แม่ลองคิดดูสิ ไซต์งานก่อสร้างบ้านลูกชายคนที่สามส่งเสียงดังสนั่นทุกวัน ได้ยินกันไปครึ่งหมู่บ้าน อิฐแดง เหล็กเส้น ปูนซีเมนต์ ขนเข้าไปทีละคันรถ ดูเอิกเกริกขนาดไหน」 โจวชุ่ยเฟินเอียงหน้าเหลือบมองแม่สามี 「หลิวหลิงเดินผ่านหน้าบ้านนั้นทุกวัน ตาก็ไม่ได้บอด พอเอาบ้านกระเบื้องเก่าสามห้องไปเทียบกับบ้านตะวันตกหลังเล็กของคนอื่น เธอจะสบายใจได้ยังไง」
สีหน้าแม่หลินขรึมลง
โจวชุ่ยเฟินสังเกตเห็น จึงรีบเสริมว่า 「ฉันไม่ได้หมายความว่าเสี่ยวเหมยสร้างบ้านแล้วทำอะไรไม่ถูกนะ คนหาเงินได้แล้วสร้างบ้านก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล แค่จังหวะเวลานี่สิ... แม่ว่าใช่ไหมล่ะ」
เธอจงใจเว้นท้ายประโยคไว้ไม่พูดให้จบ
แม่หลินโยนถั่วฝักยาวลงกะละมัง ถอดแว่นสายตายาวออกมาเช็ด แล้วเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า 「หมายความว่าหลิวหลิงกลับบ้านเดิมเพราะไม่พอใจที่บ้านลูกชายคนที่สามทำตัวเอิกเกริกงั้นเหรอ」