ซูเสี่ยวเหมยพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่หลายครั้ง ก่อนจะพูดเพียงว่า “แม่ กลับบ้านแล้วค่อยคุยกันเถอะ”
แม่หลินไม่คิดจะไว้หน้าเธอเลย
“กลับบ้านค่อยคุยเหรอ? ฉันจะพูดตรงนี้แหละ!” แม่หลินเหลือบมองคุณยายหลี่ น้ำเสียงแหลมสูง ราวกับจงใจพูดให้คนข้างนอกลานได้ยิน “คนนอกแท้ ๆ มาหลอกให้หลานชายหลานสาวฉันเรียกย่าทุกวัน คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าเธอหวังอะไร? ก็หวังเงินไม่กี่เหรียญในมือเธอนั่นแหละ!”
ใบหน้าของคุณยายหลี่พลันซีดเผือด
เธออ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก นิ้วมือกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นจนข้อนิ้วสั่น
หญิงชราวัยหกสิบกว่า สามีเสียชีวิตไปยี่สิบปี เลี้ยงลูกชายมาคนเดียวจนเติบใหญ่ มีหลาน ๆ รายล้อมเข่า ทั้งชีวิตไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร
ขมับของซูเสี่ยวเหมยเต้นตุบ ๆ
คนจากลานข้าง ๆ เริ่มชะโงกหน้ามาดูเรื่องสนุกแล้ว
เสียงทางนี้ดังไม่น้อย ข่าวในหมู่บ้านแพร่เร็วยิ่งกว่าลม
หลี่ชุ่ยฮวาไม่สนใจว่าบรรยากาศจะเป็นอย่างไร ตลอดชีวิตในหมู่บ้าน เธอไม่เคยทะเลาะแพ้ใคร
เธอขยับเข้ามาอีกก้าว นิ้วแทบจะแยงถึงปลายจมูกซูเสี่ยวเหมย
“เมียผลาญเงิน! มีเงินเหลือใช้มากนักหรือไง ถึงได้—”
นิ้วนั้นยังไม่ทันจิ้มซูเสี่ยวเหมย
มือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง ปัดข้อมือแม่หลินออกไปอย่างมั่นคง
ไม่รู้ว่าหลินเจี้ยนจวินมาถึงตั้งแต่เมื่อไร เหงื่อเต็มขมับ หน้าอกกระเพื่อมแรงราวกับวิ่งมาจนสุดแรง
เขาไม่มองแม่ แต่ขยับมายืนบังซูเสี่ยวเหมยทั้งตัวไว้ข้างหลัง
ส่วนสูง 183 เซนติเมตร แผ่นหลังกว้างราวกับกำแพง บังซูเสี่ยวเหมยกับลูกทั้งสองคนไว้จนมิด
“พวกคุณทำอะไรกัน?”
เสียงของหลินเจี้ยนจวินต่ำจนแทบไม่เหมือนเสียงคน ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดกดไฟโกรธในลำคอไว้ ข่มอารมณ์จนถึงขีดสุด