“เริ่มงานได้”
คนทั้ง 56 คนแยกย้ายกันไปพร้อมกัน ราวกับสายน้ำที่หลั่งไหลเข้าสู่โรงเรือนแต่ละหลัง
สายพานลำเลียงเริ่มทำงาน ถาดเพาะกล้าถูกทยอยนำออกจากรถห้องเย็น แล้วลำเลียงแยกไปยังทางเข้าของโรงเรือนแต่ละหลัง
โดรนพุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้า ช่องปล่อยของใต้ท้องเครื่องเปิดออก แล้วหย่อนถาดกล้าลงตรงจุดรับส่งภายในโรงเรือนอย่างแม่นยำ คลาดเคลื่อนไม่เกิน 10 เซนติเมตร
คนงานถือปืนปลูกกล้า เดินหน้าไปตามแนวปลูกที่วางแผนไว้ เสียงหัวปืนหมุนเจาะดินดังหึ่ง ๆ ต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ซูเฉินจ้องจอสามจอในห้องควบคุมกลาง นิ้วมือสลับภาพบนแป้นพิมพ์ไม่หยุด
เขากดปุ่มเริ่มระบบน้ำและปุ๋ย
ภายในโรงเรือนที่ปลูกเสร็จแล้ว หัวพ่นหมอกขนาดเล็กหลายร้อยหัวผุดขึ้นพร้อมกัน ละอองน้ำละเอียดผสมกับสารละลายธาตุอาหารพ่นออกมา ก่อเป็นม่านบางที่เคลื่อนไหวอยู่กลางแสงแดด
ข้อมูลจากเซนเซอร์ไหลปรากฏบนจอด้วยความเร็วราวกับสายน้ำตก ทั้งความชื้นในดิน อุณหภูมิ ค่าอีซี และค่าพีเอช ตัวเลขทุกค่ากะพริบเปลี่ยนแปลงแบบเรียลไทม์
สายตาของซูเฉินสลับไปมาระหว่างข้อมูลกับภาพหน้างานอย่างรวดเร็ว มือซ้ายปรับสัดส่วนน้ำและปุ๋ย มือขวาเปลี่ยนเส้นทางบินของโดรน
หลี่เจี้ยนจวินวิ่งไปมาระหว่างโรงเรือนจนเสียงแหบ แต่การจัดการงานยังเป็นระเบียบไม่สับสน
ถาดกล้าของโรงเรือนไหนใกล้หมด เขาก็รีบแจ้งซูเฉินให้ส่งของไปเติมทันที
คนงานในบริเวณไหนทำงานช้า เขาก็เข้าไปช่วย แถมยังคว้าปืนปลูกกล้ามาทำงานด้วยตัวเอง
โรงเรือนบนพื้นที่ 300 หมู่เปลี่ยนจากดินสีน้ำตาลโล่ง ๆ กลายเป็นผืนเขียวชอุ่มต่อเนื่องกัน ในเวลาเพียงไม่นานจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
โจวชุ่ยเฟินยืนอยู่ด้านนอกเขตโรงเรือน ตั้งแต่เริ่มงานจนถึงตอนนี้ก็ไม่ขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว
พี่ชายคนโตทางบ้านเดิมของเธอสูบบุหรี่ไปสามมวนแล้ว ก้นบุหรี่ถูกทิ้งเกลื่อนพื้น
ชาวบ้านที่เดิมทีโจวชุ่ยเฟินติดต่อไว้ เตรียมจะตามเธอมาร้องขอ “เงื่อนไข” ตอนนี้แต่ละคนต่างสีหน้าไม่สู้ดี
หญิงวัยสี่สิบกว่าเป็นคนแรกที่อดทนไม่ไหว ตะโกนเสียงดังใส่โจวชุ่ยเฟิน “โจวชุ่ยเฟิน! ไหนบอกมั่นอกมั่นใจนักหนาว่าซูเสี่ยวเหมยขาดพวกเราไม่ได้ไง? ดูเขาสิ!”