ซูเสี่ยวเหมยกำลังยืนเติมน้ำลงหม้อหน้าเตา พอได้ยินเสียงฝีเท้าตึงตังจากในลานบ้าน ตามด้วยเสียงของโจวชุ่ยเฟินที่ดังลั่นไปทั่ว
“อุ๊ย น้องสะใภ้สามอยู่บ้านด้วยเหรอ? เจี้ยนจวินล่ะ?”
ซูเสี่ยวเหมยใช้ผ้าเช็ดมือ ก่อนลุกไปพิงตรงประตู ก็เห็นพี่สะใภ้ใหญ่โจวชุ่ยเฟินก้าวเท้าสั้น ๆ เข้ามาในลาน มือซ้ายหิ้วถุงผักใบเขียวที่เหี่ยวเฉา ส่วนมือขวาถือถั่วฝักยาวมัดเล็ก ๆ ที่ด้านบนผูกด้วยเชือกแดง
หลินเจี้ยนกั๋ว พี่ชายคนโต เดินตามหลังมา มือยัดกระเป๋ากางเกง ปากคาบไม้จิ้มฟัน สายตากวาดมองไปรอบลานก่อนใคร
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่มาแล้วเหรอคะ”
ซูเสี่ยวเหมยยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางยื่นมือไปรับถุงผัก
โจวชุ่ยเฟินปล่อยมือส่งถุงให้ทันที ก่อนพูดเสริมว่า “ผักปลูกเองในที่ดินบ้านเรา ไม่ได้มีราคาอะไรหรอก แค่เอามาให้กินสด ๆ พวกเธอเพิ่งกลับมา คงไม่มีผักกินกัน”
ซูเสี่ยวเหมยก้มมอง ใบผักเขียวตรงขอบเริ่มเหลือง ส่วนถั่วฝักยาวก็ทั้งคดทั้งงอ เป็นของที่คัดเหลือมาแล้ว
เธอยิ้มบาง ๆ ไม่พูดอะไร ก่อนหันไปวางผักไว้ตรงมุมห้องครัว
หลินเจี้ยนหมิน พี่ชายคนรอง กับหลิวหลิงพี่สะใภ้รองมาถึงช้ากว่าครอบครัวพี่ใหญ่ไม่กี่นาที ทั้งบ้านเดินแกว่งแขนเข้ามาอย่างสบายใจ
หลิวหลิงตะโกนเสียงดัง “น้องสะใภ้สาม!” สายตาเหลือบไปเห็นแอปเปิลกับขนมนมบนโต๊ะในห้องโถง ก็รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปทันที
ลูกชายลูกสาวของเธอวิ่งเร็วจี๋ พุ่งตรงไปที่โต๊ะแล้วยื่นมือคว้าขนมนมในถุง
หลินอันอันที่กำลังดูหนังสือภาพถูกเบียดไปด้านข้างอย่างแรง จึงปิดหนังสือแล้วมองเด็กสองคนที่บุกรุกเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา
หลินตัวตัววัยสามขวบเห็นขนมนมของตัวเองถูกแย่ง ดวงตาแดงก่ำ มือกำชายกางเกงซูเสี่ยวเหมยไว้แน่น แล้วพูดเสียงเบาด้วยความน้อยใจ “แม่คะ พวกเขาเอาขนมนมของหนูไป”
ซูเสี่ยวเหมยก้าวเข้าไปเบา ๆ ดึงถุงขนมนมคืนจากมือลูก ๆ ของพี่สะใภ้รอง ก่อนวางไว้ข้างตัวตัว น้ำเสียงราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ากำลังโกรธ “ขนมเป็นของตัวตัว ถ้าอยากกินก็ต้องถามเจ้าของก่อนว่าอนุญาตไหมนะ”