บทที่ 4 แกทำเป็นเก่งอะไรนักหนา!
เวลานี้ มหาวิทยาลัยจินเฉิง
นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยกว่าพันคนเบียดเสียดกันอยู่ตามทางเดินและริมหน้าต่างของตึกเรียน
เฝ้าดู "เทศกาลบ้าบิ่น" ของจอมบ้าบิ่นคนนี้
หลายคนชูมือถือถ่ายวิดีโอ พลางหัวเราะไปด้วย
"บ้าบิ่นสุดๆ! โชคดีจริงที่มาสอบติดที่นี่"
"ขำจะตาย ดูท่าร่ายดาบนั่นสิ!"
"นี่แหละการตายอย่างบ้าบิ่นกลางสายฝน? สุดยอดไปเลยเพื่อน!"
"รีบถ่ายไว้ เนื้อหานี้ขำได้ทั้งปี!"
ตอนนี้ผู้คนมากมายต่างพากันเยาะเย้ยฉากนี้
แรกเริ่มเดิมทีทุกคนก็แค่จะขำลู่หมิงคนเดียว
แต่กลายเป็นว่า
ระเบิดลูกเดียวกลับมีจอมบ้าบิ่นโผล่พรึ่บเต็มไปหมด
นี่มันคือเสียงประสานระหว่างจอมบ้าบิ่นหรือไง?
ขณะนี้ลู่หมิงยังคงร่ายดาบกลางสายฝน
น้ำฝนถูกสะบัดเป็นแนวโค้งต่อเนื่อง
【ค่าบ้าบิ่น+2!】
【ค่าบ้าบิ่น+1!】
【...】
【ค่าบ้าบิ่นปัจจุบัน: 193】
"แม่ง เหมือนผ่านมาครึ่งชีวิตเลยว่ะ!"
ลู่หมิงได้แต่สบถในใจ
น้ำฝนอาบเต็มหน้า แขนก็เริ่มเมื่อย
โดยเฉพาะพวกจอมบ้าบิ่นไม่กี่คนที่จู่ๆ ก็พุ่งออกมาใกล้ๆ นี่
เขาอยากหยิบไม้ฟาดไล่ไปให้หมด
บ้าเหรอ!
ไสหัวไปไกลๆ เลย!
ขณะนั้นเอง มีเงาร่างหลายคนเดินออกมาจากตึกเรียน
คนนำคืออธิการบดีมหาวิทยาลัยจินเฉิง
เดิมทีอธิการบดีอยู่ในห้องทำงานกับอาจารย์ผู้หญิง แต่เสียงข้างนอกดังยิ่งกว่าในห้องทำงานของเขาเสียอีก
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นภาพสุดเหลือเชื่อนี้เข้า
"ไร้ระเบียบ! นี่มันอะไรกัน!"
หน้าอธิการบดีเขียวคล้ำ!
เด็กนักศึกษาสมัยนี้สมองเป็นอะไรไปแล้ว?
พวกมันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจินเฉิงได้ยังไง!
ตอนนั้นเองเจ้าอ้วนเหมือนจะวิดพื้นไม่ไหวแล้ว
มันหันมามองลู่หมิง พินิจแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้ามาใกล้
"เพื่อน ดาบของนายนี่..."
【ค่าบ้าบิ่น+1!】
【ค่าบ้าบิ่น+2!】
【ค่าบ้าบิ่น+1!】
【...】
ขณะนั้นลู่หมิงยังกำลังจับตาดูค่าบ้าบิ่นตรงหน้า
พอได้ยินจอมบ้าบิ่นข้างๆ ทัก
ลู่หมิงชำเลืองมอง
"แกไปไกลๆ เลย"
เจ้าอ้วนทำท่าครุ่นคิด: "อ๋อ นายกลัวดาบนายจะโดนฉัน?"
ลู่หมิง: "…"
เจ้าอ้วนทำหน้าจริงจัง: "นาย น่ะ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก"
จากนั้น
ลู่หมิงเดือดดาล!
หวดไม้ใส่ทันที!
แม่งยังจะโดนมันย้อนอีก!
บ้าจริง!
ปกติมีแต่เขาที่ย้อนคนอื่น ไฉนถึงมีคนมาย้อนตนได้!
ไกลออกไป คนอื่นที่เห็นฉากนี้กลับยิ่งฮากว่าก่อน หัวเราะจนตบขาตัวเองดังฉาด
"โอ๊ย ไอ้เหี้ย จอมบ้าบิ่นตีกันเอง?"
"นี่เรียกว่าศึกวัดความบ้าบิ่นรึเปล่า?"
"มีแต่จอมบ้าบิ่นเท่านั้นที่รับมือจอมบ้าบิ่นได้!"
"นี่คือการต่อสู้ระหว่างจอมบ้าบิ่น! มีแต่ความตายเท่านั้นถึงจะหยุดมันได้!"
"…"
เวินชิงซินยืนอยู่ตรงทางเดิน
มองดูฉากกลางสายฝนแล้วถอนหายใจหนักหน่วง
เจ้าลู่หมิงนี่สมองต้องมีปัญหาแน่ เป็นจอมบ้าบิ่นในหมู่จอมบ้าบิ่น ชายที่แสนจะน่าเบื่อหน่าย
ต่อไปเธอต้องอยู่ให้ห่างจากลู่หมิงเข้าไว้ ห่างเท่าไหร่ยิ่งดี
ส่วนที่ลานกว้าง
เจ้าอ้วนร้องโหยหวน
"เชี่ย! ตีฉันทำไม!"
"แกก็บอกว่าฉันทำอะไรแกไม่ได้ไง"
"…ที่จริงก็ไม่เจ็บ"
พูดจบ มันก้มลงไปวิดพื้นต่อ!
ระหว่างนั้น ในใจก็คิด
จะปล่อยให้ไอ้นี่เด่นอยู่คนเดียวไม่ได้
มันต้องอยากเรียกร้องความสนใจจากสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยแน่!
ข้าจะลองดีกับเจ้าสักตั้ง!
แต่...กลับไปต้องแอบดูวอลล์สารภาพหน่อยว่าใครจะถามหาฉันบ้าง
เวลานี้ เพราะเรื่องวุ่นวายตรงหน้า
ทำให้ข้อความตรงหน้าลู่หมิงเด้งเป็นห่าฝน!!
【ค่าบ้าบิ่น+2!】
【ค่าบ้าบิ่น+1!】
【ค่าบ้าบิ่น+3!】
【ค่าบ้าบิ่น+1!】
【...】
【ค่าบ้าบิ่นปัจจุบัน: 273】
ตาลู่หมิงเป็นประกายวาบ!
เฮ้ย!
เร็วจัง?!
แค่แป๊บเดียวก็เกือบครึ่งแล้ว?
เยี่ยม!
อีกไม่นานตัวเองก็จะได้วิถีกระบี่สังหารฟ้าแล้ว!
ถึงตอนนั้นค่อยซึมซับกระบี่อภิญญา ก็จะได้รับท่าไม้ตายกระบี่เบิกประตูสวรรค์อีกครั้ง!
สุดยอด!
ตอนนั้นเอง ฝนบนฟ้าดูเหมือนจะซาลงมาก
จากที่เคยเทลงมาเป็นพายุฝน กลายเป็นฝนละอองโปรยปราย
ซ่าๆ เบาๆ
ลู่หมิงอึ้งไป
แต่ไม่เป็นไร ฝนละอองก็คือฝน
ยังพอให้ตนรำดาบต่อจนจบได้
ไกลออกไป
อธิการบดีเห็นฉากนี้แล้วตาลุกวาบ รีบคว้าโทรโข่งตะโกน
"นักศึกษา! ทุกคนกลับไปฝึกทหารตามปกติ!"
ดูท่าทางแล้วฝนจะหยุดในไม่ช้า
จะปล่อยให้เด็กพวกนี้อยู่เปล่าๆ ไม่ได้
เสียงตะโกนนี้ทำให้นักศึกษาทั้งหลายทุกข์ระทม
"อะไรเนี่ย! น่าเบื่อ!"
"เชี่ย! ฝนห่วยแตก!"
"พึ่งพักยังไม่ถึงห้านาทีจะต้องฝึกทหารอีกแล้ว!"
นักศึกษาบ่นกันอุบอิบ
แต่ก็ได้แต่ทยอยเดินกลับไป
ตอนนั้นเอง มีคนสังเกตเห็น
ว่าลู่หมิงยืนกลางลานกว้างอยู่ ร่ายดาบต่อไปเรื่อยๆ
หลายคนมุมปากกระตุก
ไม่ใช่เฮีย ฝนใกล้หยุดแล้วนะ
ยังจะเอาอีก?
ส่วนลู่หมิงในเวลานี้ไม่สนใจใครเลย
"ใกล้แล้วๆ"
ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าอธิการบดีจะให้พวกนั้นกลับไปฝึกทหาร
แต่ไม่เป็นไร ตัวเองเสร็จแน่ในไม่ช้า
【ค่าบ้าบิ่นปัจจุบัน: 330】
ค่าบ้าบิ่นพุ่งมาที่ 330 แล้ว!
ใกล้แล้ว!
แต่แล้วตอนนั้นเอง
"นักศึกษา! พอได้แล้ว! กลับเข้ากลุ่มไปเดี๋ยวนี้!"
อธิการบดีหน้าตาย่ำแย่เดินเข้ามาพร้อมครูฝึก
ไอ้นักศึกษานี่บ้าไปแล้ว!
ฝนใกล้หยุดแล้ว แกยังจะมาร่ายดาบอีก?
ไม่เลิกแล้วใช่ไหม!
ลู่หมิงขมวดคิ้ว
แต่มือก็ยังไม่หยุด ไม่สนใจอีกฝ่ายเลย
ข้าไม่แม้แต่จะมองหน้าห่าน!
ทันใดนั้น
ผู้คนรอบข้างก็ฮือฮาทันที!
"เจ๋ง! ไอ้นี่ไม่ฟังอธิการบดี!"
"โอ้โห ยังจมอยู่ในห้วงกระบี่อีก? อินขั้นสุดไปแล้ว!"
"คราวนี้ขอยอมเลย ต่อให้อธิการบดีก็เอาไม่อยู่!"
หน้าอธิการบดียิ่งดำ
พูดจากไร้ผล?
เขาโมโหขึ้นมาทันที
"แกอยู่ห้องไหน! กลับเข้ากลุ่มไปเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันจะลงโทษทางวินัยทันที!"
เขาอยากใช้บทลงโทษขู่ลู่หมิง!
ให้มันกลับไป
ทว่าเพราะอธิการบดีทำแบบนี้
ค่าบ้าบิ่นกลับเด้งเร็วกว่าเดิม!!
【ค่าบ้าบิ่น+3!】
【ค่าบ้าบิ่น+2!】
【...】
【ค่าบ้าบิ่นปัจจุบัน: 374】
ฟังคำอธิการบดีแล้วลู่หมิงเริ่มรำคาญ
อธิการบดีนี่ไม่มีอะไรทำ ต้องมาขัดจังหวะตอนสุดท้ายใช่ไหม?
ส่วนครูฝึกเห็นอธิการบดีโกรธจริง ก็เหลือบตามอง
คิดว่านี่คือโอกาสแสดงตัว รีบก้าวพรวดเข้าไป เอื้อมมือไปจะดึงลู่หมิง
"นักศึกษา! พอ..."
พูดไม่ทันจบ
เสียงดังสนั่นพลันระเบิด!
ตูม!!!!
เสียงนั้นดังมาก จนทุกคนหูอื้อ วิ้ง สมองเบลอ!
ทุกคนช็อคไปตามๆ กัน!
อะไรวะ?!
ลู่หมิงก็อึ้งไปเหมือนกัน แต่มือไม่หยุดเคลื่อนไหว แต่สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เกิดเสียง
ดูเถิด!
อัฒจรรย์ไกลๆ แตกเป็นรูใหญ่!
เศษหิน ดิน เศษเหล็กปลิวกระจายเต็มฟ้า
ฝนถูกคลื่นแรงดันลมซัดกระจาย กลายเป็นคลื่นกระแทกสีขาวที่เห็นด้วยตาเปล่า!
จากนั้น...
เงาสีน้ำเงินก็พุ่งออกมาจากรู!
"…"
นักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยกว่าพันคน อึ้งกันยกใหญ่
แม้แต่ลู่หมิงก็สะดุ้งในแวบตา
นี่มันตัวอะไรวะ!
ทุกคนมองเห็นหน้าตาของสิ่งนั้นชัดเจน
มันคือสัตว์ประหลาดสูงสามสี่เมตร รูปร่างคล้ายลิงยักษ์ มีเกล็ดสีน้ำเงินปกคลุมทั้งตัว
แต่บนตัวมีลายคล้ายงูเหลือม หางใหญ่ล่ำแกว่งไกวไปมาอยู่ด้านหลัง
หน้าของมันมีตาสีแดงเลือดสี่ดวง ปากเขี้ยวยื่นแสยะ
"โฮก！！！！！！"
สัตว์ประหลาดแสยะปากกว้าง
เปล่งเสียงคำรามสนั่นหู!
คลื่นเสียงซัดกระหน่ำ!!!!
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
กระจกทางเดินตึกเรียนแตกกระจายเกลื่อนพื้น
เพียงแค่ชั่วพริบตา
ทั้งมหาวิทยาลัยก็ระเบิดชุลมุน
"เหี้ย! นี่มันตัวอะไร! หนีมาจากสวนสัตว์?!"
"มึงเคยเห็นสวนสัตว์แบบนี้ที่ไหน?! นี่มันอสูร! อสูรชัดๆ!"
"น่าขยะแขยง! หลายตาจัง! ขาชั้นอ่อนแล้ว!"
"สัตว์ประหลาดนี่หว่า!!!"
ทุกคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม!
เพราะสิ่งนี้มันเกินความรู้จักของมนุษย์ไปแล้ว
จากนั้นสัตว์ประหลาด หรือก็คืออสูรร่ายฝนนั่นก็เบนสายตามองไปทางฝูงชน
มันค่อยๆ ย่างสามขุมเข้าไป ดวงตาถายแววเจิดจรัส
แววตานั้นแฝงความละโมบ
เพียงเท่านี้ ทุกคนก็แตกตื่นทันที!
"เชี่ย! วิ่งเร็ว!!!"
"มันมาแล้ว! มันมาจริงๆ!"
"แม่! แม่!!!"
ชั่วพริบตาทุกคนก็หน้าตาตื่นวิ่งหนีตาย
บางคนล้มก็ไม่สนใจความเจ็บ ลุกขึ้นวิ่งต่อ
แม้แต่อธิการบดียังตกใจกลัว หน้าซีดเซียว
เขาหมดแรงขยับขาถอยหลังไป
ไม่ใช่เพราะขี้ขลาด
แต่พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย!
ทว่าระหว่างนั้น
เวินชิงซินสังเกตเห็นบางอย่างจู่ๆ ใบหน้าซีดขาว แล้วร้องตะโกน
"ลู่หมิง! แกทำเป็นเก่งอะไรนักหนา! วิ่งเร็ว!!!"
เสียงร้องนี้ทำเอาหลายคนหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว
และแล้ว
ทุกคนก็ตะลึงค้าง
ที่ลานกว้าง
ลู่หมิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม
ยังคงร่ายดาบอยู่
สายฝนกระทบไหล่ กระทบหน้า กระทบมือ ดวงตาของเขาหลับสนิท
การเคลื่อนไหวไม่เร่งไม่ช้า
ประหนึ่งสัตว์ประหลาดสูงสามสี่เมตรที่อยู่ข้างหลังไม่มีอยู่จริง
ประหนึ่งโลกทั้งใบไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย
"…?"
ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน