พระชายาอ๋องเว่ยเป็นผู้น้อย อีกทั้งถังเป่าจูก็กำลังตั้งครรภ์ เรื่องไปไว้อาลัยจึงนับว่ายังพอสะดวกอยู่
เพียงแต่เมื่อท้องของนางใหญ่ขึ้นทุกวัน การทำสิ่งต่าง ๆ ย่อมไม่สะดวกนัก
“เป่าจู วันนี้ลูกเชื่อฟังดีหรือไม่ ฟังคำเจ้าหรือเปล่า?” หลินเฉิงซั่วเพิ่งกลับจากเข้าเวร เขาชำระล้างร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าไม่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ติดกาย จึงค่อยขยับเข้ามาข้างภรรยา แววตาอ่อนโยนราวกับจะหยาดหยดเป็นสายน้ำ
ถังเป่าจูจับมือสามีขึ้นมา วางลงบนท้องที่นูนขึ้นของตนเบา ๆ “ลูกรู้จักสงสารมารดา ขยับตัวเบามาก”
แสงตะวันหลายสายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบถังเป่าจูผู้เปี่ยมเสน่ห์อ่อนโยนราวสายน้ำ นางกำลังลูบท้องอย่างอ่อนโยน โดยมีบิดาของลูกอยู่เคียงข้าง หลินเฉิงซั่วเห็นภาพนั้นแล้วอดชะงักไม่ได้ ในสายตาของเขา ภรรยาราวกับกำลังเปล่งประกาย
จนภรรยาบีบกลางฝ่ามือ เขาจึงได้สติกลับคืนมา หลินเฉิงซั่วรวบภรรยาเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนปรับท่าอย่างชำนาญให้คนในอ้อมแขนเอนกายได้สบาย
“ฮูหยิน ข้าไม่อยากไปเข้าเวรแล้ว อยากอยู่ข้างกายเจ้าไปตลอด หากไม่เช่นนั้น ข้าคงวางใจไม่ได้” หลินเฉิงซั่วเอ่ยเรื่องเดิมขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ
ถังเป่าจูบีบกลางฝ่ามือเขาอีกครั้ง “ข้าใกล้จะครบเจ็ดเดือนแล้ว ท่านแม่จะเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนข้า หากท่านอยู่ในจวน ก็ยังอยู่ข้างกายข้าไม่ได้อยู่ดี”
หลินเฉิงซั่วน้อยใจยิ่งกว่าเดิม “อย่างมากข้ากับท่านแม่ยายก็ผลัดกันอยู่เป็นเพื่อนฮูหยิน คนละวัน!”
“ได้อยู่ใกล้ฮูหยิน ข้าถึงจะวางใจ”