“ความรักเริ่มต้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วหยั่งรากลึกจนยากถอนใจหรือ?” ถังเป่าจูเอ่ยหยั่งเชิง
พอพูดจบ นางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ทำได้ดีมาตลอด ระมัดระวังตัวอยู่เสมอ เหตุใดพอเจออ๋องอู๋คนนี้เข้า ถึงอดเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมาไม่ได้กันนะ?
ถ้าเป็นยุคปัจจุบันก็แล้วไป แต่นี่เป็นยุคโบราณ อาจถึงตายได้เลยนะ!
ถังเป่าจูเตือนสติตัวเอง
หลินเฉิงซั่วที่ได้ยินคำพูดนี้กลับตาเป็นประกาย รีบพยักหน้าทันที “ข้าหมายความเช่นนั้นแหละ!”
“เจ้าอย่ากลัวไปเลย ข้าพูดแล้วต้องทำให้ได้!” หลินเฉิงซั่วรับรู้ได้อย่างฉับไวว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังถอยหนี จึงก้าวเข้าไปอีกก้าว “ประเดี๋ยวข้าจะไปหาเสด็จพี่ ให้เขาประทานสมรสแก่พวกเรา!”
ดวงตาของเขาร้อนแรง จ้องถังเป่าจูเขม็ง
“ได้หรือไม่?”
แท้จริงแล้วหลินเฉิงซั่วเป็นคนเอาแต่ใจ ทว่าต่อหน้าหญิงสาวผู้นี้ เขากลับเผลอสำรวมตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาถามออกไปตามสัญชาตญาณ
“พอได้”
บนรถม้า มีเพียงมารดาถังกับถังเป่าจูสองคนเช่นเดียวกับตอนขามา มารดาถังถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุตรสาวกับอ๋องอู๋ ถังเป่าจูก็ตอบเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำตอบที่ต้องการ ทั้งยังเห็นแก้มแดงระเรื่อของบุตรสาว มารดาถังก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“งานชมบุปผาในอีกสองเดือนข้างหน้า บุตรสาวของแม่จะต้องสมปรารถนาแน่!” มารดาถังโอบถังเป่าจูไว้ พลางลูบแผ่นหลังนางอย่างอ่อนโยน
แก้มของถังเป่าจูแดงยิ่งกว่าเดิม เสียงเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “เกรงว่าจะรอไม่ถึงอีกสองเดือนเจ้าค่ะ”
มารดาถังฉงนใจ คิดว่าตนเองฟังผิดไป
ถังเป่าจูกล่าวต่อว่า “ท่านอ๋องตรัสว่า วันนี้จะไปขอให้ฝ่าบาทประทานสมรสเจ้าค่ะ”