ถังเป่าจูอยู่ในเมืองหลวงต่ออีกสามปี
หนึ่งก็เพื่อไว้ทุกข์ให้บิดา อีกหนึ่งก็เพราะอยากอยู่เป็นเพื่อนมารดาให้นานขึ้น
นางมักพามารดาถังไปเที่ยวที่คฤหาสน์ชนบทอยู่เสมอ ทั้งยังนำภาพร่างที่วาดไว้ตลอดสิบปีที่ผ่านมาออกมา พลางชมภาพไปพลางเล่าให้มารดาฟังว่า ตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง และเหตุใดนางจึงวาดภาพนี้
มารดาถังเห็นความกตัญญูของบุตรีอยู่ในสายตา
วันเวลาผ่านไป มารดาถังก็ค่อย ๆ คลายจากความเศร้าโศกได้
“ท่านแม่ เจียงหนานมีทิวทัศน์งดงามนัก ท่านแม่ไปเที่ยวกับพวกเราดีหรือไม่?” ถังเป่าจูเสนอ
หางตาของมารดาถังเริ่มมีริ้วรอย นางยิ้มพลางตบมือบุตรีเบา ๆ “แม่อยู่ในเมืองหลวงมาตลอดชีวิต บัดนี้แก่แล้ว เดินทางไม่ไหวอีก”
“ลูกสาวแม่มีวาสนาดี บัดนี้ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ แม่ก็พอใจแล้ว” มารดาถังมองนางด้วยแววตาเปี่ยมรัก มือที่เริ่มเหี่ยวย่นลูบศีรษะถังเป่าจู ก่อนจะปัดใบไม้ที่ร่วงลงมาออกให้
ถังเป่าจูรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
กระแสชิงตำแหน่งรัชทายาทในเมืองหลวงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะโหย่วอันเข้ามาพัวพันด้วย อีกทั้งหลินเฉิงซั่วยังเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ จึงมีผู้คนมาหาถึงจวนทุกวัน หวังผูกไมตรีกับอ๋องยง ส่วนทางถังเป่าจูเองก็มีฮูหยินไม่น้อยที่อาศัยเส้นสายอ้อมค้อมสารพัดมาประจบสอพลอ
ถังเป่าจูกับหลินเฉิงซั่วเบื่อหน่ายเต็มที จึงคิดจะออกเดินทางทันที
ก่อนถึงวันนั้น ถังเจินจูก็มาพบถังเป่าจูที่จวนอ๋อง
“พี่หญิง” ทันทีที่พบถังเป่าจู ถังเจินจูก็คุกเข่าลงอย่างฉับพลัน “ขอพี่หญิงช่วยข้าสักครั้งเถิด”
ดวงตาของนางยังมีหยาดน้ำตาคลออยู่
ถังเป่าจูตกตะลึงอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องรองแสดงท่าทีเช่นนี้ “น้องรอง ลุกขึ้นก่อน มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน”
ถังเจินจูอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลพราก “อ๋องเว่ย...เขาคิดจะละทายาทคนโตแล้วตั้งคนเล็ก! หากปล่อยให้เขาทำสำเร็จ วันหน้าบุตรข้าจะมีที่ยืนในเมืองหลวงได้อย่างไร!”
ถังเจินจูเศร้าโศกจับใจ น้ำตาหยุดไหลไม่ได้เลย