ถังเป่าจูเชื้อเชิญน้องสาวคนรองให้นั่งลง แล้วสั่งหงรุ่ยให้นำสุรากุหลาบที่นางชอบดื่มมาให้ แววอาลัยและเหม่อลอยวาบผ่านดวงตาถังเจินจู นางยกถ้วยชาขึ้น ท้ายที่สุดกลับจิบเพียงคำเล็ก ๆ
หลายสิบปีแล้ว นางไม่ใช่เด็กสาวที่เอาแต่ทำตามการจัดการของตระกูลเหมือนแต่ก่อน รสนิยมก็เปลี่ยนไปนานแล้ว ไม่ชอบสุราดอกไม้ที่มีแต่เด็ก ๆ เท่านั้นที่ชอบดื่มอีกต่อไป
“สุรากุหลาบวันนี้ไม่ถูกปากน้องหรือ?”
ถังเป่าจูมองถ้วยชาที่ยังเต็มอยู่ สีหน้าเจือแววฉงน
ถังเจินจูเม้มปากส่ายหน้า “ขอบคุณพี่หญิง สุรากุหลาบของพี่หญิงยังคงรสชาติเดิมไม่เปลี่ยน เพียงแต่รสนิยมของน้องเปลี่ยนไปแล้ว”
ถังเป่าจูมองถังเจินจูเช่นนั้น ก่อนถอนหายใจ แล้วชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า “นั่นสินะ คนเราย่อมเปลี่ยนแปลงกันได้”
“แต่เพียงไม่กี่เดือนก่อน เรายังเป็นพี่น้องที่เกล้าผมด้วยกัน ตัดเสื้อผ้าด้วยกันอยู่เลย เหตุใดน้องถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน ห่างเหินกับพี่หญิงถึงเพียงนี้?”
แววตาถังเป่าจูมีหยาดน้ำตาคลอ มือขวาวางทับหลังมือถังเจินจูแล้วกุมไว้แน่น ราวกับอยากรู้ให้ได้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
ถังเจินจูสะท้านไปทั้งร่างเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชาติก่อนนางมีชีวิตอยู่ยาวนานถึงเพียงนั้น เรื่องราวในห้องหอแทบลืมเลือนไปหมดแล้ว จำได้เพียงเลือนรางว่าบิดาเคร่งขรึม มารดาอ่อนโยน พี่สาวคนโตสง่างาม ที่แท้ตอนเด็ก ๆ นางกับพี่สาวคนโตมีความสัมพันธ์ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เมื่อเห็นพี่สาวตรงหน้ามีสีหน้ากังวล ถังเจินจูก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ ชั่วพริบตานั้นนางลืมจุดประสงค์ที่มาหาพี่สาวคนโตไปเสียสิ้น
“พี่หญิง น้องไม่ได้...”
ยังไม่ทันพูดจบ ถังเป่าจูก็ยกนิ้วหยกแตะริมฝีปากน้องสาวเบา ๆ “ไม่ต้องพูด พี่หญิงเข้าใจหมดแล้ว มีใครไปยุแยงน้องอยู่ข้างหู ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเราร้าวฉานใช่หรือไม่? ที่น้องยืนกรานจะแต่งให้กับองค์ชายสี่ ก็เป็นเพราะคนผู้นั้นด้วยหรือ?”