มู่เฟิงหัวสงสัยว่าตัวเองฟังผิด "เจ้าเก็บมา? เก็บมาจากไหน? ไม่ใช่แล้ว จะเก็บได้ยังไงกัน นี่มันทารกนะ!"
ถ้าหลี่อู๋เฉินช่วยชีวิตมนุษย์สักคน นางเชื่อ
แต่ในสภาพแวดล้อมแบบแดนมารนี่ จะเก็บทารกมนุษย์มาได้ ไปได้ยังไงกัน?
หลี่อู๋เฉินดึงปกเสื้อคู่ของตัวเองออก แล้วชี้ให้มู่เฟิงหัวดู "สิ่ง" ที่ห่อไว้ในอ้อมอก
หลี่อู๋เฉินแผ้วผ้าผืนหนึ่งออกอย่างระมัดระวัง ระบายให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ คล้ำดำด้านใน
มันเป็นทารกจริง ๆ นี่!!
ดวงตาของมู่เฟิงหัวแทบถลาออกมา
"ข้าไม่ได้กุโกหกใช่ไหม" หลี่อู๋เฉินพึมพำเสียงต่ำ "เมื่อข้าสังหารตระกูลเล็ก ๆ หนึ่ง ได้พบมนุษย์สองคนที่พวกมันขังไว้เลี้ยงในห้องลับ แต่เมื่อข้าไปถึงทั้งสองก็สิ้นใจไปแล้ว ในนั้นมีหญิงมีครรภ์หนึ่ง นางไม่หายใจแล้ว แต่เด็กในท้องยังมีชีวิตอยู่ ข้าจึงผ่าครรภ์เอาทารกออก แล้วพามาอยู่ข้างกายตลอด ช่วงนี้มันแทบเอาชีวิตข้าไปครึ่งหนึ่ง เจ้าตัวนี้มันมีแต่กิน ขับถ่าย กับนอน"
"เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย ข้าทายาน้ำชนิดหนึ่งลงบนตัวนาง ทำให้กลบร่องรอยกลิ่นอายของมนุษย์ และยังช่วยให้หลับได้ง่าย"
"หิวก็ร้อง ฉี่แล้วก็ร้อง เพราะเจ้าตัวนี้ข้าสังหารไประหว่างทางจนแทบขัดใจ"
"ขอเมตตาด้วยเถอะ เจ้ารับไปเถิด ข้าดูแลเด็กไม่เป็นจริง ๆ ผ่านมาแล้วกว่าหนึ่งเดือน ตอนคลอดนางหนักเกินเจ็ดชั่ง ตอนนี้เหลือหกชั่งกว่า ๆ ให้ข้าดูแลต่อไป นางต้องตายแน่"
มู่เฟิงหัวฟังหลี่อู๋เฉินพูดยาวเหยียดขนาดนี้ ตาค้างจนแทบตก
นางเคยได้ยินหลี่อู๋เฉินพูดต่อเนื่องยาวขนาดนี้เมื่อไหร่?
ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เลยสักหน!
ตอนนี้พูดพรั่งพรูเหมือนเทถั่วจากกระบอกไผ่ กระหน่ำยาวเหยียด จะเห็นได้ว่านับแต่ต้องพาทารกน้อยมานี้ เขาคงเก็บกดอึดอัดมานักหนา
อาวุธสังหารหมู่ตัวหนึ่ง พาทารกน้อยอ่อนแอดูแลตัวเองไม่ได้ ย่อมยากลำบากแน่……
แถมสองประโยคสุดท้าย ยิ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี
เกิดมาหนักเกินเจ็ดชั่ง เลี้ยงมาหนึ่งเดือน เหลือหกชั่งกว่า ๆ
ทารกนั้นเป็นของที่โตเร็วอยู่แล้ว เปลี่ยนโฉมทุกวัน
ผ่านไปหนึ่งเดือนกลับผอมลงหนึ่งชั่ง นึกภาพตามได้ว่าทารกน้อยยังมีลมหายใจอยู่จนถึงวันนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย